گلبرگ را ز سنبل مشکين نقاب کن
گلبرگ را ز سنبل مشکين نقاب کن
شاعر : حافظ
| يعني که رخ بپوش و جهاني خراب کن |
|
گلبرگ را ز سنبل مشکين نقاب کن |
| چون شيشههاي ديده ما پرگلاب کن |
|
بفشان عرق ز چهره و اطراف باغ را |
| ساقي به دور باده گلگون شتاب کن |
|
ايام گل چو عمر به رفتن شتاب کرد |
| و از رشک چشم نرگس رعنا به خواب کن |
|
بگشا به شيوه نرگس پرخواب مست را |
| بنگر به رنگ لاله و عزم شراب کن |
|
بوي بنفشه بشنو و زلف نگار گير |
| با دشمنان قدح کش و با ما عتاب کن |
|
زان جا که رسم و عادت عاشقکشي توست |
| وين خانه را قياس اساس از حباب کن |
|
همچون حباب ديده به روي قدح گشاي |
| يا رب دعاي خسته دلان مستجاب کن |
|
حافظ وصال ميطلبد از ره دعا |
|