مدامم مست ميدارد نسيم جعد گيسويت
مدامم مست ميدارد نسيم جعد گيسويت
شاعر : حافظ
| خرابم ميکند هر دم فريب چشم جادويت |
|
مدامم مست ميدارد نسيم جعد گيسويت |
| که شمع ديده افروزيم در محراب ابرويت |
|
پس از چندين شکيبايي شبي يا رب توان ديدن |
| که جان را نسخهاي باشد ز لوح خال هندويت |
|
سواد لوح بينش را عزيز از بهر آن دارم |
| صبا را گو که بردارد زماني برقع از رويت |
|
تو گر خواهي که جاويدان جهان يک سر بيارايي |
| برافشان تا فروريزد هزاران جان ز هر مويت |
|
و گر رسم فنا خواهي که از عالم براندازي |
| من از افسون چشمت مست و او از بوي گيسويت |
|
من و باد صبا مسکين دو سرگردان بيحاصل |
| نيايد هيچ در چشمش بجز خاک سر کويت |
|
زهي همت که حافظ راست از دنيي و از عقبي |
|