جنگ رواني آيپك عليه ايران
نويسنده:ريچارد سيلورستين
چكيده:
علي رغم هياهوي كنفرانس سياست ملي اخير«آيپك»(لابي مشهور اسراييل)در واشنگتن كه در آن آمريكا و اسراييل به مناسبت امضاي تعهدنامه‌هاي بين خود جشن گرفتند.روابط بين اين دو كشور وخيم‌تر از هر زمان ديگري از سال 1991 به بعد است.در آن سال، جرج بوش پدر، رئيس جمهور وقت آمريكا، پيتزچاك را براي پيوستن به كنفرانس صلح مادريد شديداً تحت فشار قرار داد.روابط اين دو كشور وقتي به وخيم‌ترين حد خود رسيد كه جيمز بيكر جملات معروف خود را در مورد حاميان يهودي-آمريكايي اسراييل بيان كرد:«لعنت به يهوديان، آنها حتي به ما رآي نمي دهند.»اگر طي ماه هاي آينده روابط همچنان وخيم تر شود، ممكن است شرايطي همچون بحران سوئز در سال 1956، يعني هنگامي كه روابط اين دو كشور به همين اندازه متشنج بود، به وجود آيد.يك نمونه بارز اختلاف، ايران است؛ اين كشور در همه جاي كنفرانس آيپك وجود داشت.هر حرف مهم در
اين كنفرانس، به صورت از پيش تعيين شده، در جهت تهديد موجوديت نه تنها اسراييل بلكه كل جهان تنظيم شده بود.يك بروشور پر زرق و برق در جلسه آيپك توزيع شد كه نقشه جغرافيايي ايران و كشورهاي مجاورش را نشان مي‌داد.
به دور همسايگان ايران تا هند، روسيه، آفريقا و اروپاي شرقي، يك دايره سياه به نشانه خطر كشيده شده بود.اين بروشور حاوي اين پيام بود:اينها كشورهايي هستند كه تحت خطر قريب الوقوع موشك هاي بالستيك ايران قرار دارند.كپي بروشور حتي تلويحاً اشاره مي كرد كه قدم بعدي ايرانيان «ساختن موشك با ميزان بردي است كه مسافت بين ايران و آمريكا را در خواهد نورديد»(بگذريم از اينكه ايران نه موشك هاي بالستيك كه داراي قابليت حمل سلاح هسته‌اي باشند دارد و نه طبق منابع خبري مختلف، از يك تا پنج سال آينده، توانايي ساخت بمب اتمي خواهد داشت.)اسراييل اكنون هم به طور آشكار و هم به صورت مخفي و غير مستقيم، در حال يك نبرد عظيم اطلاعاتي، سياسي و ديپلماتيك است كه اگر مقاماتي كه هدايت اين نبرد را برعهده دارند، رويه‌اي كه در پيش گرفته‌اند را حفظ كنند، ممكن است به حمله نظامي عليه ايران بينجامد.اين نبردي است براي تسخير قلب و ذهن آمريكايي‌ها و يا بهتر است بگوييم، جنگي است قبل از جنگ ديگر.در محافل اطلاعاتي آن را «مديريت ادراك»ناميده اند و وزارت دفاع آن را اين چنين تعريف مي كند:«اقداماتي جهت انتقال اطلاعات يا جلوگيري از افشاي اطلاعات و يا هر دو...به مخاطبان خارجي، جهت تحت تأثير قرار دادن احساسات، انگيزه‌ها و استدلال واقع گرايانه‌شان و نيز تأثير بر رهبران و سيستم‌هاي اطلاعاتي...كه نهايتاً منجر به رفتارهاي خارجي و اقدامات رسمي خواهد شد كه مطابق با اهداف مورد نظر(آمريكا)هستند.»اسراييلي‌ها در نبرد خود همان الگويي را دنبال مي كنند كه دولت بوش براي جنگ با عراق اجرا كرد.ابتدا آمريكا نوعي حالت بي ميلي و سردي را در روابط ديپلماتيكش با عراق در پيش گرفت.سپس به تدريج شروع به اعمال فشار بر عراق با استفاده از تحريم‌ها و قطعنامه‌هاي سازمان ملل كرد.نبرد اسراييل اكنون در همين مرحله به سر مي برد.
اعضاي آيپك در حالي كه سناتورهاي آمريكا و اعضاي كنگره را تحت فشار قرار داده بودند، متفقاً پيغامي را تسليم كاپيتول هيل كردند و طي اين پيغام تقاضا كردند كه كنگره شديدترين تحريم‌ها را كه تاكنون بي سابقه بوده، عليه ايران تصويب كند.آنها همچنين درخواست كردند كه يك مهلت محدود جهت پاسخ گويي ايران به اولتيماتوم مبني بر توقف برنامه هسته‌اي‌اش تعيين شود.
قدم بعدي چه خواهد بود؟ اگر ادبيات آيپك و اظهار نظرهاي گوناگون منتشر شده ديپلمات‌هاي اسراييلي يا حاميانشان در رسانه‌هاي آمريكا را مرور كنيد، پي مي بريد كه صراحتاً اقدام بعدي‌شان را اعلام نكرده‌اند.ولي هر انسان عاقل و بالغ مي تواند حدس بزند كه اقدام نهايي، جنگ خواهد بود:«رهبران اسراييل اشاره كرده‌اند كه اگر راهكارهاي ديپلماتيك به نتيجه نرسد، به حمله نظامي پيش گيرانه عليه ايران دست خواهند زد».
مطمئناً اسراييلي‌ها مي دانند كه دولت اوباما هرگز راضي به جنگ عليه ايران نخواهد شد.اما با توجه به تحقيقات خود و نيز صحبت با منابع آگاه متقاعد شده‌ام كه اسراييل در آينده‌اي نزديك، حتي بر خلاف خواست آمريكا، وارد جنگ با ايران خواهد شد.البته اين امر اوباما را در موقعيتي سست قرار خواهد داد:آيا آمريكا (در دفاع از ايرانيان)به اسراييل حمله مي كند و خطر سقوط روابط بين دولت دموكرات و يهوديان آمريكايي را خواهد پذيرفت؟ و يا اجازه خواهد داد كه اسراييل اهداف خود را دنبال كرده و ايران را مورد بمباران قرار دهد و در واقع، خونريزي و ويراني ناگزير ناشي از حمله اسراييل را خواهد پذيرفت؟ اگر اسراييل خواهان است كه اوباما موضع دوم را انتخاب كند، بايد از هم اكنون اقدامات اوليه را در آمريكا جهت كسب موافقت ضمني مردم آمريكا براي حمله آمريكا، به عنوان طرف سوم جنگ به ايران آغاز كند.در واقع اسراييلي‌ها تاكنون تا حد زيادي در نيل به اين هدف موفق بوده‌اند.طبق گزارش راسموسن، بر اساس جديدترين نظرخواهي، چهل و نه درصد مردم آمريكا معتقدند كه در صورت حمله اسراييل به ايران، آمريكا بايد به اسراييل كمك كند.
بعضي از خوانندگان ممكن است بگويند كه اين حرفها تنها جنجال برانگيز بوده و مبناي درستي ندارند.من نيز قبل از كسب اطلاعات از منابع دولتي و غير دولتي همين نظر را داشتم.اسراييل هنوز اقداماتي چون ايجاد ستون نظرخواهي در روزنامه‌هاي آمريكا در مورد خطر ايجاد شده به وسيله ايران دست برنداشته است.در آمريكا، اسراييل از يك محفل موافق و همراه با خود،
متشكل از گروه هاي طرفدار حزب «ليكود»و هسته مشاوران همچون «مؤسسه صلح خاور نزديك در واشنگتن»،پروژه اسراييل، مؤسسه يهودي امور امنيتي ملي و نيز خود آيپك، بهره مي گيرد، كه اعضاي اين محفل كاملاً هدايت شده و هماهنگ با خط مشي سياسي تعيين شده از سوي ديپلمات هاي اسراييلي عمل مي كنند.
اگرچه برخي از اين گروهه ها منكر داشتن چنين رابطه‌اي با اين محفل هستند، اما مداركي وجود دارد كه نشان مي‌دهد، اين گروه ها براساس دستور جلسته دولت اسراييل عمل مي كنند.البته در بعضي موارد، اين سازمان ها نسبت به نيازهاي ارباب خود كاملاً واقف بوده و بدون نياز به دستور و تحريك، همسو با اين نيازها عمل مي كنند.همچنين،ديپلمات‌هاي اسراييل، يكي از اعضاي كنگره را زير نظر گرفته و تشويق به برگزاري يك كنفرانس ضد ايراني به طرفداري از خواست اسراييل مبني بر اعمال تحريم‌ها عليه ايران (و ديگر خواسته‌هاي اسراييل)كردند.
اسراييل و حاميانش همچون آيپك، دست از ايجاد مزاحمت براي منتقدانشان برنداشته‌اند.يك حامي فعال صلح در آمريكا به قدري مقامات اسراييل را عصباني كرد كه از طريق شايعه پراكني در جامعه كه شامل يك مقاله اهانت آميز نيز بود، باعث اخراج وي از شغلش شدند.ميزان نخوت و تكبر اينان حيرت انگيز است كه هنوز مدت زيادي از رد اتهامات جاسوسي روزن ويسمن و ديگر عواملش نگذشته، آيپك شروع به قدرت نمايي و ابراز وجود مجدد خويش به جهانيان از طريق فريبكاري، تحت فشار قرار دادن دولت و تنبيه دشمنانش كرده است.ما مردم آمريكا بايد آماده براي مقابله باشيم و بايد از خود در مقابل هجوم تبليغات اسراييل براي جنگ با ايران محافظت كنيم.ما مي بايست اوباما را تشويق به ثابت قدم ماندن در تعهدش نسبت به پيمان صلح عرب و اسراييل كنيم، حتي اگر بر خلاف ميل اسراييل باشد.دنبال كردن هدفمان يعني دستيابي به جايزه صلح، اكنون بزرگ ترين چالشي است كه پيش رو داريم؛ چرا كه دولت نتانياهو هركاري مي كند كه توجه ما را از آن منحرف كند.
1.(Richard Silverstein، نويسنده و روزنامه نگار)
منبع:www.common dreams.org
منبع: نشريه سياحت غرب شماره 74
/ن
