چو کار جهان نيست جز بي‌وفايي

چو کار جهان نيست جز بي‌وفايي شاعر : امير خسرو دهلوي در و با اميد و فا چند پايي چو کار جهان نيست جز بي‌وفايي به جايي که نبود اميد رهايي رها کن چرا مي‌کني قصر و ايوان بگرداند رو در هواي هوايي بلند آفتابيست هر يک که بيني از ان به که با کس کند آشنايي اگر آدمي غرقه گردد به دريا جداگانه دردي است درد جدايي اگر چه بسي دردها هست ، ليکن ز هستي چه لافي درين لابقايي چو ديدي که هستي بقايي ندارد مکن خدمت گاو چون روستايي مرو بهر مشتي درم نزد هر...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

چو کار جهان نيست جز بي‌وفايي

شاعر : امير خسرو دهلوي

در و با اميد و فا چند پايي		چو کار جهان نيست جز بي‌وفايي
به جايي که نبود اميد رهايي		رها کن چرا مي‌کني قصر و ايوان
بگرداند رو در هواي هوايي		بلند آفتابيست هر يک که بيني
از ان به که با کس کند آشنايي		اگر آدمي غرقه گردد به دريا
جداگانه دردي است درد جدايي		اگر چه بسي دردها هست ، ليکن
ز هستي چه لافي درين لابقايي		چو ديدي که هستي بقايي ندارد
مکن خدمت گاو چون روستايي		مرو بهر مشتي درم نزد هر خس
بهر جا چو دو نان چه دامن گشايي؟		به جيب فلک خسروا دست در کن
شکر ندارد آنجا بهايي		هر جا که لعلش در خنده آيد
خوش گفتگويي خوش ماجرايي		هر لحظه دارد دل با خيالش
خر بود آن کوادب جستن به سوي خر بود		حسن اخلاق از خردمندان توان کردن طلب
عيب نبود مور بر تخت سليمان گر بود		بي خرد را عيب نتوان کرد در ترک ادب
علم موسيقي ز فن نظم نيکوتر بود		مطربي ميگفت خسرو را که اي گنج سخن
وان نه دشوار است کاندر کاغذ و دفتر بود		زانکه اين علمي است کز دقت نيايد در قلم
هر دو را سنجيده بر وزني که آن بهتر بود		پا سخش گفتم که من در هر دو معني کاملم
تا دهد انصاف کز هر دو دانشور بود		فرق مي گويم ميان هر دو معقول و درست
کو نه محتاج سماع و صوت خنيا گر بود		نظم را علمي تصور کن به نفس خود تمام
ني به معني هيچ نقصان نه به لفظ اندر بود		گر کسي بي زير و بم نظمي فرو خواند رواست
چون سخن نبود همه بي معني و ابتر بود		ور کند مطرب بسي هان و هون هون درسرود
لاجرم محتاج در قول کسي ديگر بود		ناي زن را بين که صوتي دارد و گفتار زني
از براي شعر محتاج سخن پرور بود		پس درينصورت ضرورت صاحب صوت و سماع
نيست عيبي گر عروسي خوب بي زيور بود		نظم را حاصل عروسي دان و نغمه زيورش
ور نداند پرسد از من ور نپرسد خر بود		من کسي را آدمي دانم که داند اين قدر