| صبح دم از مهر قبا پاره کرد | | شب چو وداع مه و سياه کرد |
| لشکر مغرب سوي مغرب شتافت | | کوکبهي شرق سوي شرق تافت |
| گريه کنان کرد ز دريا گذر | | سرور مشرق به وداع پسر |
| چو تره بايستهي آرام گاه | | خاص شد از بهر وداع دو شاه |
| هيچ کس از خلوتيان هم نبود | | خلوت ازين گونه که محرم نبود |
| يک بد گر هر دو نمودند باز | | آنچه بد از مصلحت ملک راز |
| عذر بدو نيک همي خواستند | | از پس آن ، هر دو به پا خاستند |
| دست در آورد به دلبند خويش | | خسته پدر از دل پرخون و ريش |
| جان نه ازان دگري ، زان من ! | | ناله همي کرد که اي جان من |
| وين به که گويم، که بگويد ترا ؟ | | چون تو شدي دل ز که جويد ترا ؟ |
| خون من از ديدهي من ميرود | | آه ! که صبر ازدل و تن ميرود |
| گريه و زاري ز نهايت گذشت | | چون شعب ناله ز غايت گذشت |
| کش سر فرزند ز آگوش رفت | | يک نفسي زان نمط از هوش رفت |
| خاک ره از گريه همي کرد گل | | وان خلف پاک هم از درد دل |
| ديده همي سود به پاي پدر | | بسته دل و جان به وفاي پدر |
| مردمک ديده فتاده به خاک | | اشک فشانان به دل دردناک |
| دوخته بودند نظر با نظر | | هر دو به جان شيفتهي يک دگر |
| هيچ نگشتند ز ديدار سير | | روي بهم کرده چنين تا بدبر |
| چونکه نديدند گزير از فراق | | عاقبت الا مر دران اتفاق |
| يک دگر آغوش گرفتند تنگ | | هر دو رخ خون شده عناب رنگ |
| ديده روان از مژه طوفان کشاد | | رفت پدر پاي بکشتي نهاد |
| کشتي خود خود راند به طوفان خويش | | گريه کنان با دل بريان خويش |
| آه برآورد به بانگ بلند | | او شده زين سو پسر دردمند |
| سوي پدرداشته چشم نياز | | گريه همي کرد زماني دراز |
| تاز نظر کشتي شه شد برون | | رانده همي از مژه سيلاب خون |
| رخش روان کرد به بنگاه خويش | | ديد چو خالي محل از شاه خويش |
| وامد و شد را ازميان راه بست | | رفت به لشکر در خرگاه بست |
| جامه رها کن تو که، جان ميدريد | | جامه به فرياد و فغان ميدريد |