سر نامه به نام آن خداوند

سر نامه به نام آن خداوند شاعر : امير خسرو دهلوي که دلها را به خوبان داد پيوند سر نامه به نام آن خداوند بدان جان، زندگي بخشيد دل را ز عشق آراست لوح آب و گل را وزان نظاره جانها را طرب داد ز زلف و رخ، بتان را روز و شب داد که بنوشت اين سپيدي و سياهي قلم را داد سوداي الهي پديد آورد بهر عشق بازي بتان چين و خوبان طرازي شکار شير فرمود آهوان را کرشمه داد چشم نيکوان را مشوش روزگار مهر جويان مسلسل کرد زلف ماهرويان که پشت خاک ازو شد روي...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

سر نامه به نام آن خداوند

شاعر : امير خسرو دهلوي

که دلها را به خوبان داد پيوند		سر نامه به نام آن خداوند
بدان جان، زندگي بخشيد دل را		ز عشق آراست لوح آب و گل را
وزان نظاره جانها را طرب داد		ز زلف و رخ، بتان را روز و شب داد
که بنوشت اين سپيدي و سياهي		قلم را داد سوداي الهي
پديد آورد بهر عشق بازي		بتان چين و خوبان طرازي
شکار شير فرمود آهوان را		کرشمه داد چشم نيکوان را
مشوش روزگار مهر جويان		مسلسل کرد زلف ماهرويان
که پشت خاک ازو شد روي ديبا		ز هي نقاش صورت هاي زيبا
حلاوت پرور لبهاي چون قند		نمک بخش دهن‌هاي شکر خند
عروسان چمن را گردن و گوش		بيارايد به مرواريد گل پوش
به رسم عاشقان دامن کند چاک		نهد در صبح مهري کاندر افلاک
ز سر عشق کرد آن جمله موجود		ز هستي هر چه دارد صورت بود
نهاد ابليس را داغ جدائي		بادم داد شمع و روشنائي
به طوفان مردم چشمش کند غرق		چو بر نوح از تف غيرت زند برق
که در چشمش نيايد انجم و ماه		به نوري بخشد ابراهيم را راه
ز عينش قرة العينش کند دور		چو خواهد عين يعقوب از پسر نور
که تاب آن نيارد کوه خارا		کند بر موسي آن راز آشکارا
ز مهر و دوستي جان خودش خواند		چو تاب مهر بر روح الله افشاند
چنان صد جان به تار موي اوبست		چو مهرش زد به زلف مصطفي دست
که چاک افتاد زان در سينه‌ي ماه		جمالي داد احمد را بدرگاه
ز سوز، آن شمعها را روشني داد		به يارنش هم ز دل چاشني داد
که چون پروانه جان دادند از آن ذوق		بامت هم رسيد آن شعله‌ي شوق
همو خواند بخود صاحب دلان را		همو راند ز در نامقبلان را
که تنها ز اهل دل باشد سپاهي		گهي بخشد جنيدي را کلاهي
که صيد خويش نپسندد دو عالم		گهي با شبلي آن همت کند ضم
نمايد جلوه‌ي منصور برادر		گهي در پيش شاد روان اسرار
چه داند مردم گم گشته، کان چيست؟		همو داند که اين راز نهان چيست
مراد سينه‌هاي پاک جانان		شناساي ضمير راز دانان
همو پرداخت از مجنون قلم را		ز ليلي او به دفتر زد رقم را
که از شيرين و شکر خوش کند کام		چنان بخشد به خسرو شربت کام
که ميرد، سنگ بر دل، در دل سنگ		کند فرهاد را روزي چنان تنگ
نه کاري بيش کرد آن کين کرم يافت		نه جرمي دارد آن کو کام کم يافت
چرا و چون کجا گنجد درين راه		نوشته بر سر ما يفعل الله
خردمند آن همه جز خوب ننوشت		هر آنچه او کرد گر خوب است و گر زشت
که هست و نيست «کن» جزوي دگر نيست		ازو دان هر چه هست ار هست ور نيست
خرد را گنج بي پايان سپرده		بهر کس نعمت شايان سپرده
که اندر گنج عقل افگنده غارت		پس آنگه عشق را کرده اشارت
درو جز عاشقي عيبي دگر نيست		ز گنج عقل «خسرو» را خبر نيست