خداوندا چو جان دادي دلم بخش

خداوندا چو جان دادي دلم بخش شاعر : امير خسرو دهلوي دل عاشق، نه جان عاقلم بخش خداوندا چو جان دادي دلم بخش به بيرون و درون نبود ز تو فرد دروني ده که بيرون نبود از درد نه از جان بلکه از دل زنده باشم چنان دارم که تا پاينده باشم که از خود بگسلم سوي تو آيم چنان شو جانب خود رهنمايم که از هر سو در آيد آفتابم چنان کن خانه‌ي طينت خرابم که با ياد تو ميرم، چون بميرم چنان نه ياد خود اندر ضميرم که رويد جاوداني سبزه زين گل چنان بنياد عشق افگن...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

خداوندا چو جان دادي دلم بخش

شاعر : امير خسرو دهلوي

دل عاشق، نه جان عاقلم بخش		خداوندا چو جان دادي دلم بخش
به بيرون و درون نبود ز تو فرد		دروني ده که بيرون نبود از درد
نه از جان بلکه از دل زنده باشم		چنان دارم که تا پاينده باشم
که از خود بگسلم سوي تو آيم		چنان شو جانب خود رهنمايم
که از هر سو در آيد آفتابم		چنان کن خانه‌ي طينت خرابم
که با ياد تو ميرم، چون بميرم		چنان نه ياد خود اندر ضميرم
که رويد جاوداني سبزه زين گل		چنان بنياد عشق افگن درين دل
که رويم در تو باشد از همه روي		چنانم خوان سوي خويش از همه سو
که فردا مست خيزم از مي عشق		چنانم ده مي پي در پي عشق
به رحمت بر گرفتاري ببخشاي		گرفتارم به دست نفس خود راي
که بعد از مردگي هم زنده مانم		به نور دل چنان کن زنده جانم
پس آنگه سوي خويشم کش به يک بار		ز نفس تيره کيشم، کش به يک بار
کزان درگه نداند سوي خود راه		گدائي را چنان ده بار درگاه
چو خاکستر شوم بر باد در ده		مرا در شعله‌هاي شوق خود نه
که بيهوش ابد گردم به بويت		نسيمي نام زد فرما ز سويت
نخفتند از غمت، تا آخرين خواب		بدان زنده دلان کاندر تف و تاب
به بيداري در دم تو کن آهنگ		که چون آيد زمان خفتنم تنگ
چو بيداري دهي فردا ز خوابم		پس از خوابي که بيداري نيابم
که بخت آرد ز ديدارت نويدم		گشاده کن چنان چشم اميدم
که ميرم، تا زيم، در آرزويت		حياتي ده مرا در جستجويت
که از تو جز تو مقصودي نخواهم		بدان مقصود خواهش بخش راهم
که بتوانم شدن بر بام افلاک		ز همت نردباني نه درين خاک
کليدي ده که در سويت گشايد		اميدي ده که ره سويت نمايد
به طاعت بخش توفيق سجودم		چو دادي از پي طاعت وجودم
که نسپارد به شيطان حاصلم را		به کاري رهنموني کن دلم را
که تا جان دادنم دل زنده داري		مرا با زندگاني بخش ياري
که من زان آشنائي زنده گردم		بده با آشنائي آب خوردم
که دور از من بوند چون توئي دور		مبر نزديک شانم در غم و سور
برون طاعت، درون صورت پرستي است		نماز من، کزو رويم به پستي است
کزان گردد نماز من نمازي		نيازي ده ز ملک بي نيازي
برون هم، زيور خرسنديم بند		بهر چه آيد درونم دار خرسند
چنان دار از کرم نزديک خويشم		چو راه دور نزديک است پيشم
به يادت بي دل و بي سنگ باشم		که از خود دور صد فرسنگ باشم
چو جان خواهي ستد، باري دلم ده		چوره پيش است، زاد منزلم ده
پس از بيداريش خسپان ته‌ي گل		چو خواهد خفت، لابد، نفس باطل
تو کن، بر خاکساري، رحمت اي پاک		چو خاکم بر سر افتد در ته خاک