چو اصحاب غرض گفتند هر چيز

چو اصحاب غرض گفتند هر چيز شاعر : امير خسرو دهلوي فراوان بيخت با نو آن غرض نيز چو اصحاب غرض گفتند هر چيز به قصر لعل سازد جاي آن حور صواب آن شد کزان فردوس پر نور کتاب عاشقي را شرح مي‌داد شه آن دم بود حاضر پيش استاد خبرگوئي زليخاش آمد از راه سخن در قصه‌ي يوسف که ناگاه ز حال بيت احزانش خبر کرد مژه چون ديده‌ي يعقوب تر کرد نماند از جان خبر و ز هيچ چيزش چو بشنيد آن خبر جان عزيزش زد از مهر زليخا پيرهن چاک جمال يوسفي را سود بر خاک همش...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

چو اصحاب غرض گفتند هر چيز

شاعر : امير خسرو دهلوي

فراوان بيخت با نو آن غرض نيز		چو اصحاب غرض گفتند هر چيز
به قصر لعل سازد جاي آن حور		صواب آن شد کزان فردوس پر نور
کتاب عاشقي را شرح مي‌داد		شه آن دم بود حاضر پيش استاد
خبرگوئي زليخاش آمد از راه		سخن در قصه‌ي يوسف که ناگاه
ز حال بيت احزانش خبر کرد		مژه چون ديده‌ي يعقوب تر کرد
نماند از جان خبر و ز هيچ چيزش		چو بشنيد آن خبر جان عزيزش
زد از مهر زليخا پيرهن چاک		جمال يوسفي را سود بر خاک
همش پيراهن و هم چهره بر خون		چو گرگ بي‌گناه افتاد بيرون
حنامي مي‌بست گوئي بر کف پاي		نگار خويش راز آن چشم خون زاي
چو نيلوفر به صفرا شد ز خورشيد		پري چون ديد در پا فرق جمشيد
که موئي بگسلد زان موميان بيش		چو تاب آن نماندش در تن خويش
که آري مي‌برد ديوانه زنجير		بسي پيچه بريد از جعد چون قير
همي بريد موي خويش ازين روي		نبد جاي بريدن چون سر موي
زمن بپذير زينسان يادگاري		پس آن مو داد بر دستش که باري
از آن مويش سخن در لب گره بست		پري پيکر چو کرد آن موي بر دست
سر موئي نماند اندر تنش هوش		زبانش همچو موي ماند خاموش
چو باراني که بارد در شب تار		بر آن مو کرد لختي گريه‌ي زار
که اي با تار مويت جان من جفت		به شاه آن موي بر کف کرده مي‌گفت
کمند عقل و دست آويز جاني		ز تو هر موي دل بند جهاني
که هر جاني ببندم در يکي موي		مرا بايد دو صد جان وفاجوي
شدش لابد جواب هديه‌ي يار		چو زينسان عذر خواهي کرد بسيار
کشيد و داد دو انگشترينش		به صد عذر از دو دست نازنينش
بماند اندر دهانش انگشت زان دست		چو آن خاتم به دست شاه بنشست
که اي دستت سزاي خاتم جم		به زاري گفت چون مي‌داد خاتم
دهم انگشت با انگشترينت		به هديه گر رضا باشد درينت
ز انگشتم وفاداري نيايد		وليک انگشتري لختي بپايد
مرا چون حلقه‌ي انگشترين است		که عالم بي تو گر خلد برين است
که دارد از دهان من مثالي		دگر زان دادمت زينسان خيالي
رسانيدند يکديگر نهاني		نگهدارد گه‌ي بوس نهانم
به طوفان هر دو غرق و هر دو بريان		وداع يکدگر کردند گريان