| رفت دلش در خم گيسوي شاه | | گلخني کرد به شاهي نگاه |
| سوخته برويش برابر نماز | | شه چو به گرما به رسيدي فراز |
| گاه به مردي و گهي زيستي | | در رخ شه ديدي و بگريستي |
| در دل از آن سوز اثر يافتي | | شاه در و ديد و دريافتي |
| خندهي دزديده نهفتي بنوش | | کردي از آن گريهي دزديده جوش |
| جذبهي عاشق رگ جانش گرفت | | روزي از آن غم که غانش گرفت |
| گرم سوي گلخني خود شتافت | | رخش ز گرما به دگر سوي تافت |
| تاب نياورد چو آن روي ديد | | گلخني سوخته کان سوي ديد |
| سوي دگر شعله گرفتش چو برق | | او شده زان سوي به نظاره غرق |
| او به تماشا ز خود آگه نبود | | سوخت ز تن نيمي و برخاست دود |
| تا به دود سوخته بود او تمام | | سوختنش ديد چو معشوق خام |
| لاف چو خسرو مزن از عشق يار | | اي که بميري ز تف يک شرار |