کعبه روي چند به گرماي تيز

کعبه روي چند به گرماي تيز شاعر : امير خسرو دهلوي تشنه فتادند به دشت حجيز کعبه روي چند به گرماي تيز خون به حد جرعه به جامي نماند چون به قدم طاقت گامي نماند ز انده مردن سر و پا مي‌زدند بر تل تفسيده قضا مي‌زدند بي خودي از پاي در افگندشان دود اجل خاست ز هر بندشان ناقه سواري سوي ايشان گذشت ناگه از اطراف بيابان و دشت از تف هر سوخته خونش بسوخت سوزش‌شان ديد درونش بسوخت بر سر هر تشنه روان کرد رود گريه‌کنان آمد از اشتر فرود زانچه خضر در...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

کعبه روي چند به گرماي تيز

شاعر : امير خسرو دهلوي

تشنه فتادند به دشت حجيز		کعبه روي چند به گرماي تيز
خون به حد جرعه به جامي نماند		چون به قدم طاقت گامي نماند
ز انده مردن سر و پا مي‌زدند		بر تل تفسيده قضا مي‌زدند
بي خودي از پاي در افگندشان		دود اجل خاست ز هر بندشان
ناقه سواري سوي ايشان گذشت		ناگه از اطراف بيابان و دشت
از تف هر سوخته خونش بسوخت		سوزش‌شان ديد درونش بسوخت
بر سر هر تشنه روان کرد رود		گريه‌کنان آمد از اشتر فرود
زانچه خضر در لب الياس ريخت		شربتي از مطهره در طاس ريخت
چشمه‌ي حيوان خور و تشنه ممير		پيش يکي برد که اين را بگير
کوست ز من تشنه تر او را سپار		او طرفي کرد اشارت به يار
کرد روان او به سوي ديگري		چون سوي آن برد چنان کوثري
مرگ خود و زندگي يار خويش		جست چنان هر يک از ايثار خويش
چشم حريفان قدري باز کرد		دور چو ساقي ز سر آغاز کرد
گشت مزاج از سکراتش خراب		مست نخستين که نخورد آن شراب
خاک شد آن تشنه که آبش نبود		خواجه صلا گفت و جوابش نبود
آن همه را نيز نماند آب خورد		بر دگران برد چو آن آب سرد
جان ز ميان زحمت خود برده بود		آب نزد کاتش‌شان مرده بود
و آنچه ز لب خورد ز مژگان فشاند		شربت خود خورد نف از دل نشاند
کاينست جداگانه جوان مرديي		ماند به حيرت ز چنان مرديي
کار چو با جان فتد آنجاست کار		هست جوان مرد درم صد هزار
چند چو خسرو صفت ديگران		اي که نداري روش آن سران