به نام نقشبندي لوح هستي

به نام نقشبندي لوح هستي شاعر : امير خسرو دهلوي که بر ما فرض کرد ايزد پرستي به نام نقشبندي لوح هستي سخن را با معاني داد پيوند خرد را با کفايت کرد خرسند به تيغ از يکدگر نتوان جدا کرد دو دل را کو به پيوند آشنا کرد به صد زنجير نتوان بست با هم و گر خواهد دو تن را نام فراهم رضا دادم به تقدير خداوند چو تقدير است ما را قطع پيوند مراد از بام و بخت از در آيد چو وقت آيد که اين غم بر سر آيد چو روزي باشدم روزي شوي دوست تو نيز اي دوست کازار منت...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

به نام نقشبندي لوح هستي

شاعر : امير خسرو دهلوي

که بر ما فرض کرد ايزد پرستي		به نام نقشبندي لوح هستي
سخن را با معاني داد پيوند		خرد را با کفايت کرد خرسند
به تيغ از يکدگر نتوان جدا کرد		دو دل را کو به پيوند آشنا کرد
به صد زنجير نتوان بست با هم		و گر خواهد دو تن را نام فراهم
رضا دادم به تقدير خداوند		چو تقدير است ما را قطع پيوند
مراد از بام و بخت از در آيد		چو وقت آيد که اين غم بر سر آيد
چو روزي باشدم روزي شوي دوست		تو نيز اي دوست کازار منت خوست
چو افتاده است مي سازم به ناکام		ز دوريت ار چه دورم از همه کام
سوادي پر از آب زندگاني		فرستادي به سوي من نهاني
اميد مرده در تن زنده شد باز		مفرح نامه‌اي کز ذوق آن راز
فراوان ز آرزومندي سخن بود		دران پرسش که از يار کهن بود
که خود را کردم از دولت فراموش		شدم زانگونه با دولت هم آغوش
وگر خواهد گذارد هم کنيزم		کنيز اويم ار دارد عزيزم
که خواهم با تو دائم هم عنان بود		اميد از دوستي ما را چنان بود
نخواهي بودن از من يک زمان دور		ز آميزش که دارد نور با نور
به چشم دوستي زندک غباري		گمان نفتاد کافتد خار خاري
فريبي بود بهر من زياني		يقين شد کان وفا و مهرباني
که خودمي نوشي و خواني مرا مست		و گر نه بر کس اين تهمت توان بست
مرا بر عکس بي پيمان نهي نام		خود از پيمان من بيرون نهي گام
دهي گوش من بي خواب را تاب		کني خود با هم آغوش دگر خواب
ز خوي تلخ با شيرين کني زور		خود اندازي به بازار شکر شور
پس از شکر گشائي روزه‌ي خويش		ز شيرين روزه‌ي مريم کني بيش
نکردي ياد شيرين شکر خند		چو از تنگ شکر برداشتي بند
که نه گل ديد ازين بستان نه گلزار		ز تهمت بي گناهي را منه خار
نه من خواندم که خود سوي من آمد		دلش روزي که پهلوي من آمد
تمنا بيش مي‌بينم به خويشش		کنون چندان که مي رانم ز پيشش
گرش ندهم دلي باري زياني		کسي کز بهر من کوشد به جاني
بلي خواهنده را خواهد همه کس		دل او چون مرا ميخواهد و بس
تو شب خوش خسب اي چون روز من دور		منم هر روز و اين شبهاي دي جور
چو باور نايدت بر خود چه خندم		من ار صد بار خود را بر تو بندم
رها کن گو چنين باش ار چنين است		همانم من کت اندر دل يقين است
ترا روزي شکر بادا مرا شير		چه چاره چون چنين افتاد تقدير
ز شيرين بستد و دادش به پرويز		چو نامه حتم شد پيک سبک‌خيز
عبارتهاي شيرين در نظر داشت		ملک زان گنج گوهر مهر برداشت
همي خواند و همي پيچيد بر خويش		فگنده پيچ پيچ نامه در پيش
بشورانيد غمهاي کهن را		چو در خود خورد شور اين سخن را
وزان شوريدگي شوريده برگشت		دلش از شور شيرين بي خبر گشت
کنه بودن بيش ازين طاقت ندارم		به ياران گفت در يابيد کارم
که شيرين يار و من دور از چنان يار		نه شيرين باشد از شيريني کار
جنيبت جست و ساز رفتن آراست		بدان عزم از بساط بزم برخاست