شبي تاريک چون دريائي از قير

شبي تاريک چون دريائي از قير شاعر : امير خسرو دهلوي به دريا در چکيد چشمه‌ي شير شبي تاريک چون دريائي از قير ستاره در رهش مسمار گشته ز جنبيدن فلک بي کار گشته چو چاه بيژن و زندان ضحاک ز ظلمت گشته پنهان خانه‌ي خاک به دامان قيامت بسته دامان سواد تيره چون سوداي جانان به جز دود سيه گردش دگر هيچ جهان چون اژدهاي پيچ در پيچ ز غم بي خواب شيرين سيه روز شبي اين گونه تاريک و جگر سوز ز روز بد حکايت باز مي‌گفت به آب ديده با شب راز مي‌گفت همائي...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

شبي تاريک چون دريائي از قير

شاعر : امير خسرو دهلوي

به دريا در چکيد چشمه‌ي شير		شبي تاريک چون دريائي از قير
ستاره در رهش مسمار گشته		ز جنبيدن فلک بي کار گشته
چو چاه بيژن و زندان ضحاک		ز ظلمت گشته پنهان خانه‌ي خاک
به دامان قيامت بسته دامان		سواد تيره چون سوداي جانان
به جز دود سيه گردش دگر هيچ		جهان چون اژدهاي پيچ در پيچ
ز غم بي خواب شيرين سيه روز		شبي اين گونه تاريک و جگر سوز
ز روز بد حکايت باز مي‌گفت		به آب ديده با شب راز مي‌گفت
همائي را مکش در چنگل زاغ		همي ناليد کاي شب چند ازين داغ
به خواهم مردن از شب زنده داري		به پايان شو که من زين بي قراري
به آب چشم من رخ را فرو شوي		چو خسبي آخر اي صبح سيه روي
که در تسبيح نگشايند لب را		چه شد يارب پگه خيزان شب را
که بر مي نارد امشب ناله‌ي زير		مگر بشکست ناي مطرب پير
که امشب خاستن را وقت گم کرد		مگر بر نوبتي خواب اشتلم کرد
که بانگي در نمي‌آرد به هنگام		مگر شد بسته مرغ صبح در دام
دم من شمع گردون را تبه کرد		مگر دود دلم عالم سيه کرد
که گردون بسته و سياره لنگ است		وگر نه کي شبي را اين در نگست
سيه روئيست اين ني شب پرستي		مرا زين شب سيه شد روي هستي
دل پر سوز من بي سوز گردد		گهي باشد که اين شب روز گردد
به چشم خويش بينم روشنائي		ازين ظلمات غم يابم رهائي
که ناگه از افق بر زد سپيدي		بسي مي کرد زينسان نا اميدي
ز باد صبحدم بشگفت چون باغ		چو لاله گر چه بودش در جگر داغ
کزو در جنبش آمد مرغ و ماهي		چه خوش باديست باد صبح گاهي
به روشن خاطري بر زد علم را		چو شيرين يافت نور صبح دم را
ز دل پيش خداي پاک ناليد		به مسکيني جبين بر خاک ماليد
به بخشايش درت بر همگنان باز		که اي در هر دلي داننده‌ي راز
تو ميداني که کام چون مني چيست		ز بي کامي دلم تنگ آمد از زيست
اميدم هست کاميدم براري		چو تو اميد هر اميد واري
که يابم از وصال دوست بوئي		جز اين در دل ندارم آرزوئي
بشارت ده به کابين حلالم		ز حرمت داشتي چون بي وبالم
گرم حاجت براري مي‌تواني		درونم سوخت اين حاجت نهاني
تو گيري از کرم درمانده را دست		وجودم گشت ازين درماندگي پست
ز زندان فراق آزاد گردم		نشاطي ده کزين غم شاد گردم
به وحي انبياء در حرف لاريب		به سر کبريا در پرده‌ة غيب
به صبر مفلسان در نااميدي		به نور مخلصان در رو سپندي
به پيوند کهن بر پشت درويش		به ايمان تو اندر جان بد کيش
بدان حسرت که گردد همره خاک		بدان اشکي که شويد نامه را پاک
به بالين فراموشان خاکي		بدان زندان تاريک مغاکي
بسوز مادران مرگ فرزند		به خون غازيان در قطع پيوند
به خاري کز سر گوري برايد		به آهي کز سر شوري برايد
به گرد آلوده سرهاي يتيمان		به مهر اندوده دلهاي کريمان
بدان تشنه که باشد در سرابي		بدان غرقه که بر نايد ز آبي
به دلهاي سپيد حق پرستان		به شبهاي سياه تنگ دستان
بدان دم کاخر از مردم برايد		به بادي کاول اندر تن درايد
به غمهاي کهن در دل نهاني		به عشق نو در آغاز جواني
بدان دل کو بود با نيستي شاد		بدان بي دل که هستي نايدش ياد
به هجراني که هست از وصل نوميد		بدان سينه که دارد عشق جاويد
نهي مقصود من در دامن من		که برداري غم از پيراهن من
به رحمت بر گرفتاري ببخشاي		گرفتارم به دست نفس خود راي
کليد آرزو نه در کنارم		بر اور آرزوئي را که دارم
تواني کز تو نتوان داشت مستور		اگر چه ماجرا هست از ادب دور
پس اين جرمم بستاري فرو پوش		نخستم در لباس آرزو پوش
خدا از صدقش آن حاجت روا کرد		چو شيرين از سر صدق اين دعا کرد