چو بستان تازه گشت از باد نوروز

چو بستان تازه گشت از باد نوروز شاعر : امير خسرو دهلوي جهان بستد بهار عالم افروز چو بستان تازه گشت از باد نوروز به غارت داد بلبل خانه زاغ ز آسيب صبا در جلوه شد باغ به مشک‌تر به دل شد گرد کافور هوا کرد از گل آشوب خزان دور کمر بر بست گل در پرده داري عروس غنچه را نو شد عماري زمين گشت از رياحين عنبرين بوي بنفشه سر براورد از لب جوي هزاران نافه در برداشت گوئي نسيم صبح گاه از مشک بوئي برات عيش بر ساقي نوشته حرير گل ورق در خون سرشته به...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

چو بستان تازه گشت از باد نوروز

شاعر : امير خسرو دهلوي

جهان بستد بهار عالم افروز		چو بستان تازه گشت از باد نوروز
به غارت داد بلبل خانه زاغ		ز آسيب صبا در جلوه شد باغ
به مشک‌تر به دل شد گرد کافور		هوا کرد از گل آشوب خزان دور
کمر بر بست گل در پرده داري		عروس غنچه را نو شد عماري
زمين گشت از رياحين عنبرين بوي		بنفشه سر براورد از لب جوي
هزاران نافه در برداشت گوئي		نسيم صبح گاه از مشک بوئي
برات عيش بر ساقي نوشته		حرير گل ورق در خون سرشته
به پشت باد سرو نازنين رست		ملک بر عزم صحرا با رگي جست
فرود آورد هر مرغي به يک تير		نخست از گشت کرد آهنگ نخجير
بساط افگند زير سرو شمشاد		به گلزار آمد از نخجيرگه شاد
برامد بانگ نوشا نوش بر ماه		به مي بنشست با خاصان درگاه
نمي‌رفت از سرش سوداي دلدار		پياپي گر چه مي ميکرد بر کار
کفايت را عنان از دست نگذاشت		شکيبا بود تا هشياريي داشت
زبان بگشاد با آزاده‌اي چند		چو سرها گرم شد از باده‌اي چند
صبا با گل پيام عاشقان گفت		که نوروز آمد و گلزار بشگفت
خمار نرگس بيمار بشکست		روان شد باد جام لاله بر دست
مرا در دل ز دوري داغ بر داغ		همه کس با حريفي باغ در باغ
که مي بي روي خوبان زهر ناب است		همه شادند و جانم در عذابست
دل از انديشه لختي کرد خالي		چو چندي زين سخنها گفت حالي
ره مشکوي آن دلدار برداشت		جنيبت جست و ز دل بار برداشت
ولي از سوز سينه دل پر آتش		روان گشت از شراب لعل سرخوش
ز مغزش هوش رفت از سينه فرهنگ		چو آمد تا به قصر نازنين تنگ
که طوبي بر در فردوس زد گام		خبر بردند بر سر و گلندام
کزان سيلاب تندش بشکند پل		به لرزيد از هراس آن دسته‌ي گل
لباس عصمتش صد پاره گردد		شکوه ننگ و نام آواره گردد
که ندهد راه در ايوان بارش		صواب آن ديد راي هوشيارش
که بشتابند پيش آهنگ شه زود		عمل داران درگه را به فرمود
به استقبال شاه تخت گيران		دويدند آن همه فرمان پذيران
کزان شيرين سخن شيرين کند کام		چو آمد بر در قصر دلارام
مه اندر برج عصمت مانده مستور		دري بر بسته ديد و ميزبان دور
که نخل بارور چون گشت بي بار		تعجب کرد و حيران ماند زان کار
که ماند اندر پس کوه آفتابش		جهان شب شد به چشم نيم خوابش
که خواندش نازنين ز آواز خلخال		به خواري بازگشتن خواست در حال
به جان بي خبر باز آمدش هوش		ملک را کامد آن آواز در گوش
زمين بوسيده ماه سرو بالا		چو سر بر کرد سوي قصر والا
مقابل شد به دلگرمي دو خورشيد		دميد از هر دو جانب صبح اميد
به روي ميهمان ميزد گلابي		پري روي از مژه مي ريخت آبي
نمي گشت از تماشا چشمشان سير		به نظاره فروماندند تا دير