به زاري گفت کاي جانم بتو شاد

به زاري گفت کاي جانم بتو شاد شاعر : امير خسرو دهلوي غمت شادي فزاي جان من باد به زاري گفت کاي جانم بتو شاد که با خردان بزرگي تازه کردي بزرگيهاي بي اندازه کردي غريبان را ز در بيرون نشاندن چو بود اين بي سبب در پرده ماندن چو مه بر آسمان گشتي حصاري مرا بگذاشتي در خاک خواري که دولت بادشه را حلقه در گوش جوابش داد شمشاد قصب پوش مکن از سرزنش سرو مرا پست اگر بالا شدم چون ديدمت مست دهم تن در رضاي خدمت شاه توانم کز وفاداري درين راه کمر بندم...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

به زاري گفت کاي جانم بتو شاد

شاعر : امير خسرو دهلوي

غمت شادي فزاي جان من باد		به زاري گفت کاي جانم بتو شاد
که با خردان بزرگي تازه کردي		بزرگيهاي بي اندازه کردي
غريبان را ز در بيرون نشاندن		چو بود اين بي سبب در پرده ماندن
چو مه بر آسمان گشتي حصاري		مرا بگذاشتي در خاک خواري
که دولت بادشه را حلقه در گوش		جوابش داد شمشاد قصب پوش
مکن از سرزنش سرو مرا پست		اگر بالا شدم چون ديدمت مست
دهم تن در رضاي خدمت شاه		توانم کز وفاداري درين راه
کمر بندم بر آئين غلامان		فرود آيم ازين منظر خرامان
تذرو نازنين در چنگل باز		ولي ترسم که وا ماند ز پرواز
چو در دامت فتادم چونتوان رست		تو شاه و عاشق و ديوانه و مست
که شيرين انگبين است و شکر قند		برو خود را به بازار شکر بند
شکر داند کز و چو نمي گدازد		لب شيرين که جز با جان نسازد
که شيرين شربت آب حياتست		مبر نام شکر گر خود نبات است
ولي شيرينست ذوق زندگاني		شکر گر چه دهد ذوق زباني
بهر گلزار چون بلبل به پرواز		تو خوش خوش با پري رويان دمساز
که از آه ايمنست آئينه ماه		مده دمهاي سردم را بخود
که ديوارت سيه گردد بدين دود		حذر کن زين فغان آتش آلود
بران کنگر بيندازد کمندي		نبيني کاه جان مستمندي
شوم با چنبر گردون رسن باز		درافگن زلف تازان رشته ناز
مران از در نه آخر کم ز خاکم		وگر بالا نخواني زين مغاکم
که بوسيم استان دولت از دور		وگر راضي بدان شد لعبت نور
که خواهد تکيه بر بازوي خورشيد		که باشد ذره‌اي از خويش نوميد
هواي نفس کافر کيش کردم		وگر محراب ديگر پيش کردم
بترس از تهمت روز جواني		جواني تهمت مرد است داني
فگندي از بهشتم دوزخي وار		من ار نرخ شکر پرسيدم از مار
شکر چون شور شد شيرين نباشد		ز شور شکرم تسکين نباشد
شفاعت خواهد اينک روي زردم		نکردم من گناهي ور که کردم
وگر خون ريزيم هم با تو يارم		گناهم گر ببخشي شرمسارم
مکافاتست آخر هم بدي را		بدين خواري مرنجان بي خودي را
چو بد خودوست باشد دشمني چيست		به خوش خوئي توان با دوستان زيست
رها کن تا برد باد خزانش		گلي کز بوي خوش نبود نشانش
که غافل نيست دوران سبک پاي		به آزار غريبان دست مگشاي
بتو نزديکتر از ديگرانست		جفائي کان ز تو بر همرانست
فسوني تازه کرد از چشم غماز		دگر باره پري روي فسون ساز
سخن را چاشني از ناز مي داد		دعا از زير لب پرواز مي داد
ز مشرق تا به مغرب کامران باش		که شاها تا ابد شاه جهان باش
کليد عالمت در آستين باد		شکوهت را فلک زير نگين باد
که دود دل سياهم کرد چون زاغ		من آن طاووس رنگينم در اين باغ
نه دلسوزي که با او راز گويم		نه تسکيني که خود را باز جويم
که با بيگانه نتوان گفت اين راز		ندانم کاين گره تا چون کنم باز
چو مرغ شب که کورش بيني از نور		نبينم ره چو رويت بينم از دور
که آتش در زنم در خانه‌ي خويش		برانم زين دل ديوانه‌ي خويش