جوابي با هزاران عذر چون قند

جوابي با هزاران عذر چون قند شاعر : امير خسرو دهلوي گشاد و کرد شيرين را زبان بند جوابي با هزاران عذر چون قند دلم ديوانه‌ي زنجير مويت که اي داروي چشمم خاک کويت وزان رخسار زيبا چشم بد دور ز رخسار تو چشمم باد پر نور اگر بيگانه گشتي جاي آن بود ترا کز آشنايي صد زيان بود وگر تيغم زني رخ بر نتابم منم کز استانت سر نتابم مکن بهر خدا از خويش دورم همي کن هر چه خواهي در حضورم ز لرزاني تني چون سائه دود من و شبها و جان محنت اندود که پايان شب...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

جوابي با هزاران عذر چون قند

شاعر : امير خسرو دهلوي

گشاد و کرد شيرين را زبان بند		جوابي با هزاران عذر چون قند
دلم ديوانه‌ي زنجير مويت		که اي داروي چشمم خاک کويت
وزان رخسار زيبا چشم بد دور		ز رخسار تو چشمم باد پر نور
اگر بيگانه گشتي جاي آن بود		ترا کز آشنايي صد زيان بود
وگر تيغم زني رخ بر نتابم		منم کز استانت سر نتابم
مکن بهر خدا از خويش دورم		همي کن هر چه خواهي در حضورم
ز لرزاني تني چون سائه دود		من و شبها و جان محنت اندود
که پايان شب غم ناپديد است		در صبح اميدم بي کليد است
مگر روزي ز نامت خوش کنم گوش		همه روزم بهر سوئي دل و هوش
مگر وقتي ز بويت دل کنم شاد		همه شب چشم حسرت در ره باد
هنوزت دوست ميدارم که جاني		ز تو چندين غمم در دل نهاني
مباش از پرده سنگ انداز با من		به زاري گويمت در ساز با من
مباد از روي خوبت چشم من دور		به خسرو گفت کاي چشم مرا نور
گهت جان خوانم و گه زندگاني		مرا کشتي و من از مهرباني
که خاکستر شدم زين آتش تيز		غمت در من چنان گشت آتش انگيز
که مي بايد هنوز از ننگ و نامم		هنوز اندر طريق عشق خامم
که پوشم ناله‌ها را در خموشي		بسي کوشيدم اندر پرده پوشي
که بهر چون توئي سوزم دل ريش		چه افتاده است ني نوميدم از خويش
هنوزم سرو بالا نازنين است		هنوز رخ چو برگ ياسمين است
هنوز اهوان مردم شکارند		هنوزم گيسوان آشفته کارند
هنوزم درج لولو بي کليد است		هنوز سيب سيمين نارسيداست
هنوز از غمزه پيکان تيز دارم		هنوز ار لب سر خون ريز دارم
هنوز افسانه‌ي زلفم دراز است		هنوز اندر سرم صد گونه ناز است
که شيرينم به رويت با همه شور		مرا عشقت چنين کرده‌است بي زور
که نتواند فلک ديدن به خوابم		وگر نه من به حسن آن آفتابم
که افسونت نه با ما جايگير است		سر خود گير کايندر پايگير است
که آتش در گرفت اندر دل شاه		بگفت اين و کشيد از دل يکي آه
به گوش خود ز شيرين آه نشنيد		چو خسرو پاسخ دل خواه نشنيد
چو باران بهاري بر سر کوه		فرود آمد ز چشمش سيل اندوه
که ابر از گريه دريا را خجل کرد		کنيزي شد صنم را تنگ دل کرد
شکيبائي نماند آن دلستان را		شکر لب چون شنيد اين داستان را
به مستوري قدم بر جاي دارد		خرد را خواست با خود پاي دارد
نيامد بند بال سودمندش		بسي کوشيد جان مستندش
حجاب نام و ننگ از پيش برداشت		دل از عقل خيال انديش برداشت
حيا را مقنع از سر کرده بيرون		ز بي صبري دويد از پرده بيرون
پشيمان از خود و از کرده‌ي خويش		چو آمد پيش آن از رده‌ي خويش
چو آب چشم خود غلطيد در خاک		به زاري پاي شه بوسيد غمناک
ز پشت زين چو بيهوشان در افتاد		چو شه انديد دودش در سر افتاد
به دل تشنه بديده سير ماندند		فتاده هر دو تن تا دير ماندند
صنم بر خاست با صد عذر چون نوش		چو باز آمد ز صفرا هر دو را هوش
به قصرش برد و خالي کرد درگاه		به خواهش دست زد در دامن شاه
که آن خورشيد شد مهمان مهتاب		نماز شام بود و شمع در تاب