چو مه در جلوه شد با نازنينان

چو مه در جلوه شد با نازنينان شاعر : امير خسرو دهلوي به خلوت رفت از آن خلوت نشينان چو مه در جلوه شد با نازنينان کز آب گل کند گل را نمازي نهان گشت از پي عاشق نوازي به گيسو چشم بد را راه بر بست حرير ابگون بر ماه بر بست بهاي هر دري خرج سپاهان مکلل زيوري در خورد شاهان عروسانه ز سر تا پاي پوشيد بران بالاي شهرا راي پوشيد به دوش افگند چون پروين به مهتاب ز بر پوشي ز مرواريد شب تاب به يک خنده جهاني پر شکر کرد رخ از گلگونه چون گلنار تر کرد...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

چو مه در جلوه شد با نازنينان

شاعر : امير خسرو دهلوي

به خلوت رفت از آن خلوت نشينان		چو مه در جلوه شد با نازنينان
کز آب گل کند گل را نمازي		نهان گشت از پي عاشق نوازي
به گيسو چشم بد را راه بر بست		حرير ابگون بر ماه بر بست
بهاي هر دري خرج سپاهان		مکلل زيوري در خورد شاهان
عروسانه ز سر تا پاي پوشيد		بران بالاي شهرا راي پوشيد
به دوش افگند چون پروين به مهتاب		ز بر پوشي ز مرواريد شب تاب
به يک خنده جهاني پر شکر کرد		رخ از گلگونه چون گلنار تر کرد
موکل کرده بر هر غمزه خوابي		برون آمد چو از ابر آفتابي
دو چشم شوخ هم هشيار و هم مست		دولب هم انگبين هم باده در دست
ميان خواب و بيداريست گوئي		خمار نرگسش در فتنه جوئي
هلاک عاشقان بر وي نوشته		لبي از چشمه‌ي حيوان سرشته
حيات افزاي مردم چون مسيحا		به لب زان خنده‌ي شيرين مهيا
هزاران توبه در هر خم شکسته		ز مستي زلف را در هم شکسته
به بستي زاهد صد ساله زنار		تبي کز ديدن آن شکل و رفتار
که از نامحرمان خالي کند جاي		اشارت کرد سوي کار فرماي
تذروي ماند و پس در چنگل باز		پريدند آن همه مرغان دمساز
نشاط کامراني در سر افتاد		دو عاشق را فرار از دل برفتاد
شدند از بزمگه سوي شبستان		گرفته دست يکديگر چو مستان
دهن را ز آب حيوان کرد سيراب		نخست آن تشنه لب خشک بي تاب
کشيد آن سرو را چون گل در آغوش		چو فارغ شد ز شربتهاي چون نوش
که نقش پرنيانش از پوست برخاست		چنان در بر گرفت ان قامت راست
که خون پخته جست از نافه‌ي خام		خدنگي زد بدان آهوي بد رام
نهالي در شکاف غنچه بنشاند		به تيزي در عقيق الماس مي رانند
که گلگونش به جوي شير مي جست		ز حلقه در دل شب تير مي جست
رو از فرهاد پرسش کن که چون بود		نه جوي شير بلک آن جوي خون بود
ز ميلش سرمه دان تاراج مي شد		رهش بر سرمه دان عاج مي شد
چکيد آب حيات از کام ماهي		خضر سيراب گشت اندر سياهي
ميانش بر ميان و دوش بر دوش		دهانش بر دهان و نوش بر نوش
چو شاخ سيمين بر برگ شمشاد		فرو خفتند هر دو سرو آزاد