| عفو تو شفيع پرگناهان | | اي عذر پذير عذرخواهان |
| در هر چه فتد افگندهي تست | | خسرو که کمينه بندهي تست |
| بر داشتنش به بازوي کيست | | آنرا که تو افگني بهر زيست |
| از دست رها مکن که مستم | | بدار ز خاک ره که پستم |
| در حضرت قرب نيست در خورد | | هر چند تن گناه پرورد |
| نقصان چه بود به عالم پاک | | با اين همه گر پذيري اين خاک |
| کز هستي خود نيايدم ياد | | از ياد خودم کن آن چنان شاد |
| کز شکر تو دل تهي ندارم | | تا جان بودم اميدوارم |
| من خود چه توانمت ستودن | | خواهم به ستايش تو بودن |
| در مدحت خويش و بلکه جان هم | | هم تو دل پاک ده زبان هم |
| آن جان، که به خويش زنده مانم | | به گر ندهي، بهيچ سانم |
| کم زنده به تو کند، نه از خويش | | جانيم ده، از خزينهي بيش |
| آخر، نه که بندهام برين در؟ | | گيرم که نهام به لطف در خور، |
| رحمت کن بندگان بد کيست؟ | | گر رحمت تست بر نکو زيست، |
| نيک و بد من نبشهي تست؟ | | آخر نه گلم سرشتهي تست؟ |
| طاعت مطلب، که بي نيازي | | جرمم منگر، که چارهسازي |
| از طاعت چو مني چه خيزد؟ | | گر عون تو رحمتي نريزد، |
| ناکرده و کرده باز پرسي | | فردا که، زبنده، راز پرسي |
| شرمنده مکن، بساز جستم | | چون مي داني، بکارسستم |
| بي آنکه ز کرده پرسيام باز | | از رحمت خويش کن درم باز |
| کز گنج تو خواهم آنچه خواهم | | زان گونه به خويش ده پناهم |
| خواهش، بجز اين، ندارم از تو | | زينسان که اميدوارم از تو |
| با نام تو جان من برآيد | | کان دم که دمم ز تن بر آيد |
| تا با تو به جانب تو آيم | | در حجلهي قدس بخش جايم |
| کاندر تو رسم، دگر تو داني | | آن راه نما به من نهائي |
| پيغمبر پاک رهبرم بس | | در قربت حضرت مقدس |