خواننده‌ي حرف آشنايي

خواننده‌ي حرف آشنايي شاعر : امير خسرو دهلوي زين گونه کند سخن سرايي خواننده‌ي حرف آشنايي وز باده‌ي غم خراب گشته کان پير جگر کباب گشته شد ساخته‌ي گزند جاويد چون زد در عروس نوميد کان عاشق خسته را نوازد شد در پي آنکه تا چه سازد نامد به کفش کليد مقصود کرد آنچه ز چاره کردني بود برمير قبيله شد به زاري چون از طرفي نيافت ياري آزاده و مهربان و دل جوي نوفل، ملکي بد، آدمي خوي در سلسله‌ي بتي گرفتار از کش و مکش دل ستم کار هم شربت عاشقان...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

خواننده‌ي حرف آشنايي

شاعر : امير خسرو دهلوي

زين گونه کند سخن سرايي		خواننده‌ي حرف آشنايي
وز باده‌ي غم خراب گشته		کان پير جگر کباب گشته
شد ساخته‌ي گزند جاويد		چون زد در عروس نوميد
کان عاشق خسته را نوازد		شد در پي آنکه تا چه سازد
نامد به کفش کليد مقصود		کرد آنچه ز چاره کردني بود
برمير قبيله شد به زاري		چون از طرفي نيافت ياري
آزاده و مهربان و دل جوي		نوفل، ملکي بد، آدمي خوي
در سلسله‌ي بتي گرفتار		از کش و مکش دل ستم کار
هم شربت عاشقان چشيده		هم زحمت عاشقي کشيده
هر لحظه همي شنيد و مي‌سوخت		افسانه‌ي قيس، کاتش افروخت
کرد از بد و نيک خانه خالي		چون حالت پير ديد حالي
وان قصه که داشت باز پرسيد		به نواخت به لطف و راز پرسيد
دم بر زد و کرد خانه پر دود		پير از جگر شکايت اندود
جست از پي آن رميده ياري		چون کار فتادگان به زاري
وان مصحت، آن خويش دانست		او خود غم او ز پيش دانست
سوي پدر بت گل اندام:		قاصد طلبيد و داد پيغام
ديوانه به ماه نو شود جفت		کانديشه‌ي آن کند کي بي گفت
گويم سخن از زبان شمشير		گر گفت دگر بود درين زير
تا شد شنونده بر دگر حال		شد پيک و پيام برد در حال
پس گفت جوابي آتش انگيز:		بگشاد زبان چو آتش تيز
کز پرده‌ي ما برآرد آواز؟		کاندازه کرا بود، درين راز،
کوشيدن آن نه نيک راييست		کاري که ز نسبتش جداييست
پيوند حرير با حريرست		کرباس تو گر چه دلپذيرست
مهتر نکند ستيزه با خرد		گر مهتر ماست نوفل گرد
کارزد گل ما به نرخ گشنيز		زان گونه زبون نه‌ايم ما نيز
کز پرده برون سخن توان برد		چندان غم جان و تن توان خورد
ما را به بدي کند نشانه		فرمان ده، اگر بدين بهانه،
معذور بوديم در جوابش!		ما نيز به کوشش صوابش
نوفل ز غضب شد آتشين رخ		پيک آمد و باز داد پاسخ
بيرون قبيله شد صف آراست		لشکر طلبيد و بارگي خواست
شان نيز به کين برون دويدند		خويشان صنم، که آن شنيدند
وا ويخت به حمله شير با شير		گشت از دو طرف روانه شمشير
سرها همه مي‌در و دومي کشت		هر تيغ زني، به خنجر و خشت
بر نغمه‌ي تير، پاي مي‌کوفت		مرگ آمد و جان ز سينه ميروفت
مي‌کرد ستيزه مرد با مرد		بر رسم عرب به جهد و ناورد
نوفل به ميان چو تند شيري		شمشير کشيده هر دليري
کرد از سر مرد، گردن آزاد		هر سو که فگند تيغ پولاد
يک هفته دو رويه تيغ مي‌رفت		زان کينه که بي دريغ مي‌رفت
تنگ آمد از آن ستيزه‌کاري		خلقي سوي لعبت حصاري
در سوخته به که خانه ويران		گفتند به اتفاق پيران
آن به که کنيم فتنه در خواب		چون فتنه‌ي ما برون زد اين تاب
در خاک روان کنيم سيلي		خيزيم و سبک ز خون ليلي
غوغا، ز دو سوي، گيرد آرام		آفت ز جهان چو گشت گم نام،
هم دل ز گزند رسته گردد		هم رخنه‌ي فتنه بسته گردد
بر زد ز درون دل يکي آه		مجنون که از ان خبر شد آگاه
چون سيل که در رسيد خروشان		بر مير سپه دويد جوشان
مي‌سوخت زخامکاري بخت		بگرفت عنان مرکبش سخت
بازا دل ازين ستيزه بازار		گفت: اي همه مرهم از تو آزار
کاهسته کنيم برکرانش		گويند ز غصه مهترانش
اين مشغله از ميان برافتد		يعني چو وي از جهان برافتد
تيغي که به خون دوست شويي		بر خصم مکش به کينه جويي
کزوي دل دوستان کني ريش!		آن نيزه مزن به دشمنان بيش
از ديده گشاد در مکنون		نوفل چو شنيد گفت مجنون
در بيشه‌ي خويش رفت چون شير		لابد به نيام کرد شمشير
از حالت قيس دست مالان		در گوشه‌ي غم نشست نالان