| زين گونه کند سخن سرايي | | خوانندهي حرف آشنايي |
| وز بادهي غم خراب گشته | | کان پير جگر کباب گشته |
| شد ساختهي گزند جاويد | | چون زد در عروس نوميد |
| کان عاشق خسته را نوازد | | شد در پي آنکه تا چه سازد |
| نامد به کفش کليد مقصود | | کرد آنچه ز چاره کردني بود |
| برمير قبيله شد به زاري | | چون از طرفي نيافت ياري |
| آزاده و مهربان و دل جوي | | نوفل، ملکي بد، آدمي خوي |
| در سلسلهي بتي گرفتار | | از کش و مکش دل ستم کار |
| هم شربت عاشقان چشيده | | هم زحمت عاشقي کشيده |
| هر لحظه همي شنيد و ميسوخت | | افسانهي قيس، کاتش افروخت |
| کرد از بد و نيک خانه خالي | | چون حالت پير ديد حالي |
| وان قصه که داشت باز پرسيد | | به نواخت به لطف و راز پرسيد |
| دم بر زد و کرد خانه پر دود | | پير از جگر شکايت اندود |
| جست از پي آن رميده ياري | | چون کار فتادگان به زاري |
| وان مصحت، آن خويش دانست | | او خود غم او ز پيش دانست |
| سوي پدر بت گل اندام: | | قاصد طلبيد و داد پيغام |
| ديوانه به ماه نو شود جفت | | کانديشهي آن کند کي بي گفت |
| گويم سخن از زبان شمشير | | گر گفت دگر بود درين زير |
| تا شد شنونده بر دگر حال | | شد پيک و پيام برد در حال |
| پس گفت جوابي آتش انگيز: | | بگشاد زبان چو آتش تيز |
| کز پردهي ما برآرد آواز؟ | | کاندازه کرا بود، درين راز، |
| کوشيدن آن نه نيک راييست | | کاري که ز نسبتش جداييست |
| پيوند حرير با حريرست | | کرباس تو گر چه دلپذيرست |
| مهتر نکند ستيزه با خرد | | گر مهتر ماست نوفل گرد |
| کارزد گل ما به نرخ گشنيز | | زان گونه زبون نهايم ما نيز |
| کز پرده برون سخن توان برد | | چندان غم جان و تن توان خورد |
| ما را به بدي کند نشانه | | فرمان ده، اگر بدين بهانه، |
| معذور بوديم در جوابش! | | ما نيز به کوشش صوابش |
| نوفل ز غضب شد آتشين رخ | | پيک آمد و باز داد پاسخ |
| بيرون قبيله شد صف آراست | | لشکر طلبيد و بارگي خواست |
| شان نيز به کين برون دويدند | | خويشان صنم، که آن شنيدند |
| وا ويخت به حمله شير با شير | | گشت از دو طرف روانه شمشير |
| سرها همه ميدر و دومي کشت | | هر تيغ زني، به خنجر و خشت |
| بر نغمهي تير، پاي ميکوفت | | مرگ آمد و جان ز سينه ميروفت |
| ميکرد ستيزه مرد با مرد | | بر رسم عرب به جهد و ناورد |
| نوفل به ميان چو تند شيري | | شمشير کشيده هر دليري |
| کرد از سر مرد، گردن آزاد | | هر سو که فگند تيغ پولاد |
| يک هفته دو رويه تيغ ميرفت | | زان کينه که بي دريغ ميرفت |
| تنگ آمد از آن ستيزهکاري | | خلقي سوي لعبت حصاري |
| در سوخته به که خانه ويران | | گفتند به اتفاق پيران |
| آن به که کنيم فتنه در خواب | | چون فتنهي ما برون زد اين تاب |
| در خاک روان کنيم سيلي | | خيزيم و سبک ز خون ليلي |
| غوغا، ز دو سوي، گيرد آرام | | آفت ز جهان چو گشت گم نام، |
| هم دل ز گزند رسته گردد | | هم رخنهي فتنه بسته گردد |
| بر زد ز درون دل يکي آه | | مجنون که از ان خبر شد آگاه |
| چون سيل که در رسيد خروشان | | بر مير سپه دويد جوشان |
| ميسوخت زخامکاري بخت | | بگرفت عنان مرکبش سخت |
| بازا دل ازين ستيزه بازار | | گفت: اي همه مرهم از تو آزار |
| کاهسته کنيم برکرانش | | گويند ز غصه مهترانش |
| اين مشغله از ميان برافتد | | يعني چو وي از جهان برافتد |
| تيغي که به خون دوست شويي | | بر خصم مکش به کينه جويي |
| کزوي دل دوستان کني ريش! | | آن نيزه مزن به دشمنان بيش |
| از ديده گشاد در مکنون | | نوفل چو شنيد گفت مجنون |
| در بيشهي خويش رفت چون شير | | لابد به نيام کرد شمشير |
| از حالت قيس دست مالان | | در گوشهي غم نشست نالان |