آغاز صحيفه‌ي معاني

آغاز صحيفه‌ي معاني شاعر : امير خسرو دهلوي بر نام خداي جاوداني آغاز صحيفه‌ي معاني اندازه کرا، که واستاند آن را که هدايتي رساند آن کيست که باز بخشدش نور وان را که کند ز روشني دور خونابه فشانده از دل ريش وانگه ز خراش سينه‌ي خويش از دلشده‌اي، به بي‌قراري کاين نامه که هست چون نگاري نزديک تو اي رسن بريده يعني ز من ستم رسيده وي شمع ز نور مانده، چوني؟ اي عاشق دور مانده، چوني؟ خون از رخ تو که مي‌کند پاک؟ چونست سرت به بالش خاک؟ شبهاي...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

آغاز صحيفه‌ي معاني

شاعر : امير خسرو دهلوي

بر نام خداي جاوداني		آغاز صحيفه‌ي معاني
اندازه کرا، که واستاند		آن را که هدايتي رساند
آن کيست که باز بخشدش نور		وان را که کند ز روشني دور
خونابه فشانده از دل ريش		وانگه ز خراش سينه‌ي خويش
از دلشده‌اي، به بي‌قراري		کاين نامه که هست چون نگاري
نزديک تو اي رسن بريده		يعني ز من ستم رسيده
وي شمع ز نور مانده، چوني؟		اي عاشق دور مانده، چوني؟
خون از رخ تو که مي‌کند پاک؟		چونست سرت به بالش خاک؟
شبهاي سياه بر چه سانست؟		روزت دانم که شب نشانست
يا خود ز که مي‌کني شکايت؟		از من به که مي‌بري حکايت؟
بالين گه‌ي تو که مي‌کند راست؟		تکيه بدر که مي‌کني خواست؟
من نيز نيم ز درد خالي		دردت ز منست گر چه حالي
پروانه کش است و خويشتن سوز		شمعي که بر آتش است تا روز
از سوزن و رشته کي توان دوخت		چون ز آتش تيز پرنيان سوخت
وز اوج فلک، گذشت دودم		بگداخت، ز سوز دل، وجودم
باري قدمي فراخ داري		تو گر چه ز عشق تنگ باري
دستي نزند به دامنت کس		گر پيشروان شوي و گر پس
موقوف سراي دردمندي		مسکين، من مستمند بندي
زنداني درد، تا قيامت		خو کرده به گوشه‌ي ندامت
فرسود محنت استخوانم		پرورده‌ي غم شدست جانم
من نيز همان زمين گزيدم		تا بستر تو زمين شنيدم
کاين هستي من ز هستي تست		گشتم به يگانگي چنان چست
من از دل خود برون کشم نيش		هر خاري که پاي تو کند ريش
سوزش همه بر من خرابست		هر تاب که بر تو ز افتنا بست
از ديده‌ي من تراود آزار		هر آبله کافتدت به رفتار
اينک تن من از ان شکستست		هر سنگ که پهلو، توخستست
در سينه‌ي من غبار بيزد		هر باد که از ره‌ي تو خيزد
از هر که بجز تو، روي بسته		من بي تو، چنين به غم نشسته
از آتش آه من بينديش		اي خار، چو پهلويش کني ريش
باران سرشک من ببيني		اي گرد، چو بر تنش نشيني
خاشاک به چين ز تکيه‌گاهش		رو، اي دم سرد من، به راهش
شبها به وصال مي‌کند روز		اينم نه گمان که يار دلسوز
با يار دگر همي‌کشد جام		در کيو دگر همي‌زند گام
از يار کهن مکن فراموش		گر يار نو آمدت در آغوش
آخر حق صحبتي نگه‌دار		بيگانه مشو چنين به يکبار
روزي، نه من و تو يار بوديم؟		گر باده و گر خمار بوديم،
آخر خس و خار هم به کارست!		گر لاله و سرو در شمار است،
مفگن به دکان شيشه‌گر سنگ		گيرم که تراست لعل در چنگ
چون باد برون شدي ز خاکم		ديدي که به معرض هلاکم
بيگانگي تمام کردي		بيگانه صفت خرام کردي
بي‌خوابي و بي‌دلي کشيدي		بسيار مي جفا چشيدي
هم خوابه‌ي نو مبارکت باد!		اکنون که به وصل خفته‌اي شاد،
با يار تو نيز دوستداريم		با اين همه دوستدار و ياريم
آنرا که رسيد، يار او باد		بخت من، اگر ز من شد آزاد
از دوستيت گرفتمش دوست		او گر چه که دشمنيست در پوست
دشمن بوم ار نه، دوست دارم		آن يار که دوست داشت يارم
هم خوابه‌ي خاکدان من باد		درد تو رفيق جان من باد
دل سوخته پخته شد ز خامي		چون خوانده شد اين ورق تمامي
چون باد زده کهن درختي		غلتيد ميان خاک لختي
کارد قلمي و کاغذي، زود		پس قاصد نامه را بفرمود
و آورد و سپردش آنچه درخواست		قاصد بسوي قبيله شد راست
مي‌ريخت غمي که در جگر داشت		ديوانه ز راز پرده برداشت
کرد از سر خستگي و زاري		اول بگه‌ي قلم گزاري