آغاز سخن به نام شاهي

آغاز سخن به نام شاهي شاعر : امير خسرو دهلوي کار است چو چرخ بارگاهي آغاز سخن به نام شاهي روزي ده‌ي جانور شب و روز سازنده‌ي گوهر شب افروز گويا کن بلبلان به دستان ديباچه گشاي باغ و بستان بر سيم بري و نازنيني کاين قصه‌ي محنت از غميني نزديک تو اي ز مردمي دور يعني ز من خراب رنجور چندم ز عتاب تلخ، سوزي؟ بگذر ز من عتاب روزي، تو نيز مکش به خون و خاکم من خود زمانه در هلاکم از طعنه چه مي‌زني سنانم؟ اکنون که ز دست شد عنانم، حقا که...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

آغاز سخن به نام شاهي

شاعر : امير خسرو دهلوي

کار است چو چرخ بارگاهي		آغاز سخن به نام شاهي
روزي ده‌ي جانور شب و روز		سازنده‌ي گوهر شب افروز
گويا کن بلبلان به دستان		ديباچه گشاي باغ و بستان
بر سيم بري و نازنيني		کاين قصه‌ي محنت از غميني
نزديک تو اي ز مردمي دور		يعني ز من خراب رنجور
چندم ز عتاب تلخ، سوزي؟		بگذر ز من عتاب روزي،
تو نيز مکش به خون و خاکم		من خود زمانه در هلاکم
از طعنه چه مي‌زني سنانم؟		اکنون که ز دست شد عنانم،
حقا که خيال در نگنجد		با تو به دلم، دگر نگنجد
گل ننگرم از براي رويت		باد، ار چه گل آردم، ز کويت
تا سايه برابرت نبينم		خواهم شب تيره با تو شينم
در قبله، خطاست بت‌پرستي		با جز تو چه کار، تا تو هستي؟!
چون دين ز توجه‌ي دو محراب		عشق، از دو صنم بود عنان تاب
يک مو نکشم سر از هوايت		تا يک سر مو بود به جايت
آنجاست دلم، که جانم آنجاست		اينجا من و دلستانم آنجاست
تهمت زده‌ي دگر رفيقم		گر کرد، سپهر بي‌طريقم
کز قبله به بت نظر توان داشت		ني خواهش دل مرا بران داشت
حکم پدر و رضاي مادر		بنشاند مرا چنين بر آذر
بر روي پدر چگونه گويم؟		مهري که به سينه داشت رويم،
سروست و مرا درخت خارست		آن يار که، جز تو، در کنارست
در روي تو، ديده چون کنم باز؟		چشمت چو کند به روي من ناز
ناديده رخش، طلاق گفتم		هر چند، به عقد بود جفتم
ديدار توام مباد روزي		گر بود نظر به دل فروزي
گر سر دو کني به تيغ کين خواه		در سر نکنم دويي همه‌گاه
ور هست يگانه گوي نبود		ممن به وفا دو روي نبود
من خود شده‌ام ز جان خود سير!		بر من چه کشي، بخشم، شمشير؟
چون اشتر عيد و گاو قصاب		بيدار، براي آخرين خواب
تو نيز مزن به دور باشم		امروز که بدين خراشم
آخر غم تست، چون زنم کم		جان، حيف بود بهاي اين غم،
چون در نگرم، غم تو آنجاست		هر جا که کنم نشست يا خاست
من دانم و شب، که روز من چيست		شبها ز غمت بسوز من کيست؟
بيدار شوم، ولي بميرم		در خواب، چو دامن تو گيرم
ور سنگ طلب کني، ندارم		بر خاک در تو سنگسارم
بر ماه طپانچه چون توان زد		تو فارغ و دل بسي فغان زد
او کي داند که سوز من چيست!		آسوده، که با فراغ دل زيست
برگ و گلش آرميده باشد		باغي که خزان نديده باشد
از رنج دلش کجا خورد غم؟!		شاهين که دهد کلنگ را خم
مردار شدن چرا گذاري؟		بر کشتن من چو کامکاري
تا کي به زبان دهي فريبم		شد سوخته جان نا شکيبم
آواز دهد ولي نبارد		بس ابر که تند سر برآرد
آخر بود از ندامتش رنج		بر بيگنه آنگه شد ستم سنج
کز خوردن آدمي شود شاد		آن گرگ بود نه آدمي زاد
زين فتنه، خلاص چون بود چون؟		فرياد که خورديم همه خون
افتاده، رها مکن به خاکم؟!		بردار ز مطرح هلاکم!
وان نامه‌ي درد شد به پايان		چون ثبت شد آنچه بود شايان
عنوان سرشک بر سرش کرد		تاريخ فراق ياورش کرد
ت ابستد و بر پريد چون طير		بسپرد به قاصد سبک سير
غنچه به کنار ياسمن ياسمين داد		برد آن ورق و به نازنين داد
از نوميدي گريست چون ابر		چون نامه بديد ماه بي صبر
تسکين تمام يافت جانش		از پوزش و عذر بيکرانش
تعويذ گلوي خويشتن ساخت		از خواندن نامه چون بپرداخت