بازم غم عشق در سر افتاد

بازم غم عشق در سر افتاد شاعر : امير خسرو دهلوي بنياد صبوريم بر افتاد بازم غم عشق در سر افتاد خود را به وبال من گرو کرد باز اين دل خسته درد نو کرد کز عقل نشان نماند با من بازم هوسي گرفت دامن بر بست بروي من در روز باز اين شب تيره‌ي جگر سوز از سينه گذشت و در سر افتاد دودي که ز شوق در بر افتاد گه نامه دهي و گاه پيغام گويند که تا کي از در و بام افسانه شدي بهر زباني آلوده شدي بهر دهاني کي داند حال دردمندان؟! بي درد که فارغست و خندان،...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

بازم غم عشق در سر افتاد

شاعر : امير خسرو دهلوي

بنياد صبوريم بر افتاد		بازم غم عشق در سر افتاد
خود را به وبال من گرو کرد		باز اين دل خسته درد نو کرد
کز عقل نشان نماند با من		بازم هوسي گرفت دامن
بر بست بروي من در روز		باز اين شب تيره‌ي جگر سوز
از سينه گذشت و در سر افتاد		دودي که ز شوق در بر افتاد
گه نامه دهي و گاه پيغام		گويند که تا کي از در و بام
افسانه شدي بهر زباني		آلوده شدي بهر دهاني
کي داند حال دردمندان؟!		بي درد که فارغست و خندان،
او را چه خبر که بي‌دلي چيست؟!		غافل که هميشه بي‌خبر زيست،
داند غم من ولي نه چون من		با هر که غمي دهم برون من
و ز حجره‌ي غم برون نيايم		گيرم که بود به پرده جايم
پوشيده کجا شود به ديوار		اين خانه شکاف، ناله زار
کافتاد ز چهره برقع شرم		اکنون چکنم حجاب آرزم
وانگه غم ننگ و نام خوردن		در مجلس عشق جام خوردن
گر خلق کنند سنگسارم		دست من و آستين يارم
جز خوردن زخم چيست تدبير		کاغذ چو شود نشانه‌ي تير
از لطمه کجا خلاص يابد؟!		دف هر طرفي که رو بتابد
از زخم زبان کجا خورد غم؟!		عاشق که به زير تيغ شد خم
گر تيغ کشند و گر زبانم		زين پس من و يار مهربانم
باري برهم زدست بيداد		گر کشته شوم به تيغ پولاد
راحت بودش گلو بريدن		مرغي که بماند از پريدن
آتش زده يا تويي و يا من		اي دوست که بي مني و با من
باري قدمي فراخ داري		گر تو دل شاخ شاخ داري
شرح غم خويش مي‌تواني		با زاغ و زغن چنانکه داني
در زاويه‌ي عدم نشسته		بي‌چاره من حصار بسته
زنداني تنگناي اندوه		کنجي و غمي به سينه چون کوه
ترسم که خورم ز بام و در سنگ		گر دم زنم از درونه‌ي تنگ
جانم غم رفته باز گويد		چشمم به ستاره راز گويد
کز هستي خود کنم فراموش		ياد تو چنان برد ز من هوش
باشم به هلاک خويشتن شاد		ناگاه که از خود آيدم ياد
باري تو مکن که آشنايي		گر کرد زمانه بي وفايي
دل هم سر خود گرفت و بگريخت		خونابه‌ي ديده آب من ريخت
اين قصه، نمي‌کند دلم گوش		گفتي که صبور باش و مخروش
وانگاه، به دل، صبور بودن؟؟		اي دوست، ز دوست دور بودن،
دور از تو ز دوري تو مردم		چون من به هلاک جان سپردم
هر جور که بينم از تو دانم		هر چند ز بخت خود به جانم
تهمت به زبان خار بندد		دامن که ز کهنگي بخندد
آزار فلک همه برون برد		عقشت ز دلم که سر به خون برد
تو دير بزي که ما گذشتيم		ما نطع حيات در نوشتيم