| زين گونه نمود صورت حال | | خوانندهي اين خط کهنسال |
| با همرهي عشق در عدم رفت | | کان بت چو ازين سراي غم رفت |
| برداشت به نوحه واي ويلي | | مادر که بديد حال ليلي |
| کاختر زدمش فغان برآورد | | آهي ز جگر چنان برآورد |
| رخساره، ز خون ديده گل رنگ | | خويشان بهم آمدند دل تنگ |
| دستار شرف زدند بر خاک | | کردند، به درد، پيرهن چاک |
| آگه شده بود زحمت يار | | مجنون ز خبر کشي وفادار |
| بر در، به عيادتش رسيده | | آزرده دل و جگر دريده |
| وز خانه پديد شد سريري | | کامد ز درون در نفيري |
| ايشان ز پس و جنازهي در پيش | | ليلي گويان برادر و خويش |
| برخاست فغان ز کوچه و راه | | بردند برون جنازهي ماه |
| برداشت قدم که هم عنان ديد | | عاشق که نظارهاي چنان ديد |
| ني درد، و نه داغ دردمندان | | در پيش جنازه رفت خندان |
| ميگفت سرود و پاي ميکوفت | | از ديده ره جنازه ميروفت |
| خوش خوش غزل وصال ميخواند | | نظم از سرو جد و حال ميخواند |
| کز هجر برست، جان پر سوز | | کالمنه الله، از چنين روز |
| وز ننگ فراق، باز رستيم | | در بزم وصال، خوش نشستيم |
| بي زحمت لعل بوسه چينيم | | بي منت ديده روي بينيم |
| بي طعنهي خصم، عشق بازيم | | بي پردهي خلق، جلوه سازيم |
| در گردن يکدگر در آريم | | آن دست که از جهان بداريم |
| هم خوابه بويم روي بر روي | | هم خانه شويم موي در موي |
| سر بر نکنيم تا قيامت | | زين خواب دراز بي ملامت |
| تا هر دو جسد يکي شود راست | | بايد لحدي به تنگي آراست |
| خلوت کدهاي نکوتر از گور | | نبود من خسته را درين شور |
| ني ديده کشي ز چشم جاسوس | | ني بينش ديده بان بافسوس |
| وز غم، به اجل فراغ ديده | | افتاده، دو يار داغ ديده |
| مردت خوانم، گر آيي اکنون | | اي کامدهاي به طعن مجنون، |
| رقص خوش عاشقانه ميزد | | زين سان همه ره ترانه ميزد |
| زين زمزمهي فراق خوش بود | | آنرا که درونه زنده وش بود |
| در گريهي زار خنده ميکرد | | وانکس که نداشت لذت درد |
| از بي خودي آمده است در جوش | | خلقي به گمان که مرد بي هوش |
| تا خوابگهي نگار خوش خواب | | ميرفت، بدان ترنم و تاب |
| در خاک نهد وديعت خاک | | چون شد که آنکه دور افلاک |
| وان کان نمک درو نهادند | | گريان، جگر زمين گشادند |
| وافتاد به دخمهي لحد پست | | مجنون ز ميان انجمن جست |
| رو داشت بر روي و دوش بر دوش | | بگرفت عروس را در آغوش |
| افتاد قران به برج خاکي | | دو اختر سعد را به پاکي |
| جستند به غيرت اندر ان غار | | خويشان صنم ز شرم آن کار |
| برکشته زنند خنجر تيز | | تاساز کنند، خشم و خون ريز |
| پيچاک غضب بسر زدندش | | چون دست به پنجه در زدندش |
| پنجش به شکنجهي دگر بود | | او از سر و پنجه بي خبر بود |
| پرواز نموده دوست با دوست | | با هم شده بود پوست با پوست |
| از جان رمقي نداشت خونش | | کردند به جنبش آزمونش |
| از هم نگشاد، بس که خم گشت | | بازو که حمايل صنم گشت |
| کز يار جدا کنند ياري | | افتاد به مغزشان غباري |
| گفتند به چشم سيل باران | | پيري دو سه از بزرگواران |
| سري ز خزينهي خداييست | | کاين کار نه شهوت هواييست |
| کز جان عزيز دست شويد | | ورنه به هوس، کس نجويد |
| در راه وفا چنين شود خاک | | خوش وقت کسي که از دل پاک |
| وصلي که چنين بود، حلالست | | وصل ار چه بر اهل دل وبالست |
| تقواي جهان چه نام دارد؟ | | گر عاشقي اين مقام دارد، |
| ز آلايش نفس پاک بودند | | تا هر دو، نه در مغاک بودند |
| پيداست که خود چگونه پاکند! | | و امروز که شهربند خاکند |
| پاکيزه تني به پاک جاني | | اولي بود از چنين نشاني |
| در گردن ما وبال ايشان | | در هم مکنيد حال ايشان |
| کرد آن همه را، درون دل کار | | از سوز دل، آن حکايت زار |
| بر هر دو فتاده خاک بيزي | | کردند، به درد اشک ريزي |
| گريان سوي خانه باز گشتند | | زان روضه که در گداز گشتند |