اي به هستي داده گيتي را کمال

اي به هستي داده گيتي را کمال شاعر : انوري ملک را فرخنده هر روز از تو فال اي به هستي داده گيتي را کمال هست هر ساعت کمالي بر کمال صدر دنيايي و دنيا را به تو هر کرا جاه تو افزايد جلال چون وزارت آسمان رفعت شود ملک تاييد تو ملک لايزال بخت بيدار تو حي لاينام در معالي آسمانت پايمال در مقاتب آفتابت زيردست غور حزمت را حوادث در جوال اوج جاهت را ثوابت در جوار فتنه را دور تو دور گوشمال ملک را حزم تو دفع چشم بد زان چنين ثابت اساس آمد جبال...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي به هستي داده گيتي را کمال

شاعر : انوري

ملک را فرخنده هر روز از تو فال		اي به هستي داده گيتي را کمال
هست هر ساعت کمالي بر کمال		صدر دنيايي و دنيا را به تو
هر کرا جاه تو افزايد جلال		چون وزارت آسمان رفعت شود
ملک تاييد تو ملک لايزال		بخت بيدار تو حي لاينام
در معالي آسمانت پايمال		در مقاتب آفتابت زيردست
غور حزمت را حوادث در جوال		اوج جاهت را ثوابت در جوار
فتنه را دور تو دور گوشمال		ملک را حزم تو دفع چشم بد
زان چنين ثابت اساس آمد جبال		اصل اوتاد زمين شد حزم تو
ديده چشم از کلک تو سحر حلال		چيده گوش از نطق تو در ثمين
کلک را گو کار خود کردي منال		ناله از کلکت به عدوي شد به خصم
چرخ بستاند رکاب امتثال		هر کجا امرت سبک دارد عنان
کوه برتابد عنان احتمال		هر کجا قهرت گران دارد رکاب
آسمان گويد کفي‌الله القتال		چون گره بر ابروي قهرت زدند
مثل و مانند ترا هستي محال		نيستي يزدان، چرا هست اي عجب
جود تو تلقين کند حسن سال		عفو تو تعيين کند عذر گناه
هست کمتر ثروت آمال مال		اي جوانمردي که در ايام تو
در طباع اکنون ز استغنا ملال		آز را از کثرت برت گرفت
اخترش گوهر بود طوبيش نال		گر شود محسوس درياي دلت
فارغ آيند از هبود و از وبال		اختران را سعيت ار حامي شود
منفصل گردد زمان را اتصال		آسمان را نهيت ار منعي کند
سوي چارم چرخ راي انتقال		ور کند خورشيد راي روشنت
آن قدر کايد رخش را زلف و خال		از سواد شب نماند گرد روز
بر جهان بادي و کي بودي محال		اختران کز علمشان خارج نجست
اين از آن مي‌پرسد آيا چيست حال		جمله اکنون چون به درگاهت رسند
طوطي نطق مرا کردست لال		اي بجايي کز تحير وصف تو
بدسگالت را بدي گو مي‌سگال		چون فلک نسگالدت جز نيکويي
قيل گو چندان که خواهي باش و فال		چون روان بر آفرينش قول تست
چون باول نافريدندش دوال		طبل را کي سود دارد ولوله
نام هستي هم بر او آيد زوال		ذره گر پنهان کند روي از شعاع
اين غرورانگيز و آن صاحب جمال		صاحبا تا شمع و تا پروانه هست
گرچه سوزد خويشتن را پر و بال		برنخيزد گفت و گوي و جست و جوي
باز خر گو ايهاالساقي تعال		گوش را از انفعال اين سخن
کو به سيارات ننمايد جمال		جام مالامال نوش از دست آن
پر مي رنگين کند جام هلال		جرعه‌ي رخسار او از روي عکس
گه جنوب از روي دوران گه شمال		تا که باشد سمت ميل آفتاب
اي طفيل دور عمرت ماه و سال		سال و مه دورانت اندر سايه باد
زانکه معصوم آمدستي از همال		جاودان محروس و محفوظ از هموم
باغ دولت را نهال اندر نهال		سرو اقبال تو تر وز عرق او
پشت حاسد کوز چون بالاي دال		سد دشمن رخنه چون دندان سين
زانکه بنياد بقا شد اعتدال		معتدل اقبال بادي کو چرا