اي گرفته عالم از عدلت نظام

اي گرفته عالم از عدلت نظام شاعر : انوري اي نظام ابن النظام ابن النظام اي گرفته عالم از عدلت نظام بخت بيدار تو حي لاينام ملک اقبال تو ملک لايزال تيغ مريخ از نهيبت در نيام روي تقدير از شکوهت در حجاب عقل را بي‌راي تو انديشه خام ملک را بي‌کلک تو بازار کند حشر ناممکن بود روز قيام کشتگان خنجر قهر ترا هر کجا عزم تو برتابد زمام چرخ برتابد زمام روزگار توسن ايام را يکباره رام رايض اقبال تو کردست و بس ابلقش اکنون همي خايد لگام لاجرم...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي گرفته عالم از عدلت نظام

شاعر : انوري

اي نظام ابن النظام ابن النظام		اي گرفته عالم از عدلت نظام
بخت بيدار تو حي لاينام		ملک اقبال تو ملک لايزال
تيغ مريخ از نهيبت در نيام		روي تقدير از شکوهت در حجاب
عقل را بي‌راي تو انديشه خام		ملک را بي‌کلک تو بازار کند
حشر ناممکن بود روز قيام		کشتگان خنجر قهر ترا
هر کجا عزم تو برتابد زمام		چرخ برتابد زمام روزگار
توسن ايام را يکباره رام		رايض اقبال تو کردست و بس
ابلقش اکنون همي خايد لگام		لاجرم در زير ران راي تو
از جهاني تا جهانت شد غلام		گر ترا يزدان و سلطان برکشيد
تا کرا پوشد لباس احتشام		حکم يزدان از غرض خالي بود
تا کرا بيند سزاي احترام		راي سلطان از غرض صافي بود
آب گردد مغز گردان در عظام		روز هيجاکز خروش کوس و اسب
با عرق بيرون ترابد از مسام		زهرها در بر بجوشد وز نهيب
از اجل آرند خصمان را پيام		نوک پيکانها چو پيکان قضا
تير چون باران و گرد چون غمام		کوس همچون رعد و شمشير چو برق
سرخ گردد روي تيغ سبزفام		زرد گردد روي چرخ نيلگون
از پي خون عدو بگشاده کام		در بر شير فلک شير علم
رمح ريحان خون شراب و خود جام		معرکه مجلس بود ساقي اجل
وز تو نصرت چرخ مي‌خواهد به وام		هرکسي نصرت همي خواهد ز چرخ
کس نداند اين کدامست آن کدام		رايتت بافتح چون همبر شود
ملک ودين را راي تو پشت تمام		اي جهان را حزم تو حصن حصين
کان بدين خدمت پذيرد التيام		دي نه آن چندان تهاون کرده‌ام
تا ابد با خويشتن در انتقام		هستم از تشوير آن يک خارجي
هست عمرم زين سبب بر من حرام		هست خونم زان گنه بر تو حلال
با سري در پيش پيش خاص و عام		با لبي بر هم بر خرد و بزرگ
نيز برناورده‌ام يکدم به کام		حق همي داند کز آن دم تاکنون
آسمان در عذر جرم من قيام		آن گنه‌کارم که نتواند نمود
ماندم با اين ندامتها مدام		گر مرا اندر نيابد عفو تو
درخور صدگونه تاديب و ملام		گرچه گشتستم ز خذلاني که رفت
عفو فرماي و کرم کن چون کرام		چون همي داني که مي‌کرد آن نه من
تو چه کن آنچ از تو آيد والسلام		من چه کردم آنچه آن آمد ز من
باد دايم صبح بدخواهت چو شام		تا نباشد شام را آثار صبح
رايت از خورشيد تابان برده نام		قدرت از گردون گردان بردهقدر
چرخ را پاي بدانديشت به دام		بخت را دست نکوخواهت به دست