صاحب روزگار و صدر زمين

صاحب روزگار و صدر زمين شاعر : انوري نصرت کردگار ناصر دين صاحب روزگار و صدر زمين هست در کلک و خاتمش تضمين طاهربن المظفر آنکه ظفر نايد از آسمان به هيچ زمين آنکه بي‌داغ طاعتش تقدير ننهد آفتاب هيچ دفين وانکه بي‌مهر خازنش در خاک قاب قوسين را دهد تزيين قدرش را بر سپهر تکيه زند بارز کون را کند ترقين ور قلم در جهان کشد قهرش دختر نعش را کند پروين راي او چون در انتظام شود حدثان را قفا کند ز جبين نهي او چون در اعتراض آيد به موازين...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

صاحب روزگار و صدر زمين

شاعر : انوري

نصرت کردگار ناصر دين		صاحب روزگار و صدر زمين
هست در کلک و خاتمش تضمين		طاهربن المظفر آنکه ظفر
نايد از آسمان به هيچ زمين		آنکه بي‌داغ طاعتش تقدير
ننهد آفتاب هيچ دفين		وانکه بي‌مهر خازنش در خاک
قاب قوسين را دهد تزيين		قدرش را بر سپهر تکيه زند
بارز کون را کند ترقين		ور قلم در جهان کشد قهرش
دختر نعش را کند پروين		راي او چون در انتظام شود
حدثان را قفا کند ز جبين		نهي او چون در اعتراض آيد
به موازين قسط بر شاهين		بشکند امتداد انعامش
دهر از آن آمدش به زير نگين		آسمان چون نگينش پيروزه‌ست
به خط استوا در افتد چين		گر عنان فلک فرو گيرد
شبش از روز بگسلد در حين		ور زمام زمانه باز کشد
پي کند شعلهاي آتش کين		هر کجا حلم او گذارد پي
نکشد بار قفلها زرفين		هر کجا امن او کشد باره
دست يابد تذرو بر شاهين		باس او دست چون دراز کند
وي ترا امر بر شهور و سنين		اي ترا حکم بر زمين و زمان
به يمين تو چرخ خورده يمين		از يسار تو دهر برده يسار
اشهب روز و ادهم شب زين		بر در کبرياي تو شب و روز
نوز ظن تو رهنماي يقين		نوک کلک تو رازدار قضا
فلک از گردن و جهان ز سرين		طوق و داغ ترا نماز برند
در مقادير کارها تلقين		آسمان را زبان کلک تو داد
ساز صورتگران فروردين		آفتاب از بهشت بزم تو برد
خود خردشان نمي‌کند تعيين		قدرت تو به عينه قدرست
نتواند که گويد اينک اين		نتواند که گويد آنک آن
همه چيزيت هست جز که قرين		چون تو صاحب‌قران نباشد ازانک
شير بالش نشد چو شير عرين		لاف نسبت زند حسود وليک
به ورم کي شود نزار سمين		به جسد کي شود ضعيف قوي
در مديح تو شعرهاست متين		صاحبا بنده را در اين يکسال
چون خط و زلف تو خوش و شيرين		واندر ابيات آن معاني بکر
نه همانا که حالتيست چنين		هرکه او را وسيلتي است چنان
گه ز خشت تحسرش بالين		گه ز خاک تحيرش بستر
سخنش بکر و دولتش عنين		سخنش چون دهد نتيجه که هست
شادي شادمان و حزن حزين		همه از روزگار بايد ديد
يک پياده عنايتش فرزين		شاه‌مات عنا شدم که نکرد
چه کنم گو گشاده دار کمين		چه کنم گو کشيده دار کمان
که به جاه تو دارد اين تمکين		آخر اين روزگار جافي را
تا چه مي‌خواهد از من مسکين		خود نپرسي يکي ز روي عتاب
دولت کند را نگويي هين		فلک تند را نگويي هان
دل به تيمار چرخ راه رهين		وقت کوچ است و عرصه تنگ و مرا
کاضطراب مرا دهد تسکين		نيست در سکنه‌ي زمانه کسي
ننهد پاي زانسوي تحسين		تو کن احسان که هرکه جز تو بود
تا زمان را گذشتن است آيين		تا زمين را طبيعت است آرام
وز زمينت به طبع باد آمين		از زمانت به خير باد دعا
برتر از بارگاه عليين		ساحت بارگاه عالي تو
دايمت بر يسار باد و يمين		يمن و يسري که از زمان زايد
حافظ و ناصر و مغيث و معين		روزگار آفرين شب و روزت