| انصاف تو جاي ستم گرفته | | اي تيغ تو ملک عجم گرفته |
| باقي جهان جمله کم گرفته | | اقبال جناب ترا گزيده |
| هر پشت که پيش تو خم گرفته | | پشتي شده در نيک و بد جهان را |
| ترکيب حروف و رقم گرفته | | از نام خداي و رسول نامت |
| در چهره زر و درم گرفته | | وآنگه ز زبان بيعناء سکه |
| آفاق حدوث و قدم گرفته | | اطراف بساط عريض جاهت |
| تا شام ابد در قلم گرفته | | اسرار فلک مشرف وقوفت |
| آرايش باغ ارم گرفته | | گه سقف سپهر از خيال بزمت |
| تا پشت سمک رنگ و نم گرفته | | گه قطر زمين از ثبات رزمت |
| بيعنف رقاب امم گرفته | | فرمان تو آن مستحق طاعت |
| آهو بچگان را حکم گرفته | | انصاف تو در ماجراي شيران |
| خشم تو مزاج الم گرفته | | عفو تو قبول شفا شکسته |
| در نقش و نگار نعم گرفته | | بذلت در و ديوار آرزو را |
| گيتي همه کوس و علم گرفته | | هر هفتهاي از جنبش سپاهت |
| شيران عرين را به دم گرفته | | در موکب تو اژدهاي رايت |
| در سنگ نشان قدم گرفته | | هرجا که سپاه تو پي فشرده |
| در سايهي فضل و کرم گرفته | | حفظ تو جهان را چو بر باري |
| دوکان ز بر صبحدم گرفته | | شام و شفق از آفتاب رايت |
| اندازهي واو قسم گرفته | | در لوح زبان جاي خاکپايت |
| بس تيهو و شاهين به هم گرفته | | عدل تو به احداث عشقبازي |
| تا عرش صداء نعم گرفته | | از تخت تو وقت سال سائل |
| ويرانهي کتم عدم گرفته | | آز از کرب امتلاء دايم |
| يکسر همه حکم حشم گرفته | | در عرض سپاه تو مرغ و ماهي |
| خون صورت شاخ بقم گرفته | | در پيکر ديو از شهاب رمحت |
| از پشت پدر در شکم گرفته | | بدخواه تو را خاک مادرآسا |
| خاصيت جذر اصم گرفته | | از نالهي خصم تو گوش گردون |
| از نم صفت لاتنم گرفته | | چشمش که زباست به وقت خوابش |
| در دزدي آن متهم گرفته | | او آمده و فتنه را به عميا |
| دامن خسک مدح و ذم گرفته | | اي تو ز ثنا بيش و خسروان را |
| ليکن چو به فربه ورم گرفته | | حاسد به کمالت کند تشبه |
| بر کس در شادي و غم گرفته | | تا در حرم آسمان نگردد |
| از عدال تو امن حرم گرفته | | شادي تو باد اي حريم گيتي |
| کيوان سر صف خدم گرفته | | در سلک سماطين روز بارت |
| خاتون فلک زير و بم گرفته | | در حلقهي خنياگران بزمت |
| جاه تو ولايات جم گرفته | | عمر تو مقامات نوح ديده |
| جشن تو سواد عجم گرفته | | هر عيد عرب تا به روز محشر |