مهدي جهاني تو که دجال حوادث

مهدي جهاني تو که دجال حوادث شاعر : انوري از حال به حالي شده وز خوي به خويي مهدي جهاني تو که دجال حوادث هرکس که اشارت کند امروز به سويي جز در جهت باره‌ي عدل تو نيفتد هر صادر و وارد که درآيند به کويي جز رحمت و انصاف تو هم‌خانه نيابند آري نرسد ملک به هر گمشده جويي جستند و ز کان تو برآمد گهر ملک ليکن مثلست آنکه چناري و کدويي بدخواه تو خود را به بزرگي چو تو داند چون چار عيال آمده در طاعت شويي در نسبت فرمان تو هستند عناصر کو نيز در اين کوکبه...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

مهدي جهاني تو که دجال حوادث

شاعر : انوري

از حال به حالي شده وز خوي به خويي		مهدي جهاني تو که دجال حوادث
هرکس که اشارت کند امروز به سويي		جز در جهت باره‌ي عدل تو نيفتد
هر صادر و وارد که درآيند به کويي		جز رحمت و انصاف تو هم‌خانه نيابند
آري نرسد ملک به هر گمشده جويي		جستند و ز کان تو برآمد گهر ملک
ليکن مثلست آنکه چناري و کدويي		بدخواه تو خود را به بزرگي چو تو داند
چون چار عيال آمده در طاعت شويي		در نسبت فرمان تو هستند عناصر
کو نيز در اين کوکبه دارد تک و پويي		بي‌راي تو خورشيد نتابد غم او خور
جايي که تو باشي که کند ياد چنويي		با دست تو گر ابر نبارد کم او گير
گفتند حديثيست محال از همه رويي		گفتم که جهان جمله چو گوييست به صورت
اندر خم چوگان مراد تو چو گويي		المنة لله که همي بينمش امروز
آن کرده ز خون حاصل هر معرکه جويي		نصرت به‌لب چشمه‌ي شمشير تو بگذشت
فرياد برآورد که سنگي و سبويي		سقاي سر کوي امل خصم ترا ديد
آن رنگ نيابد به از آن هيچ رکويي		اي خصم ترا حادثه چون سايه ملازم
مويي نبرد در مزه توييش به تويي		حال بد بدخواه تو مانند پيازيست
تا هست شب آبستن زشتي و نکويي		تا هست فلک باعث نرمي و درشتي
کاي ملک ترا عرصه‌ي عالم سر کويي		در ملک تو اوراد زبانها همه اين باد
کارساز دولت و فرمان‌ده عالم تويي		اي خداوندي که مقصود بني‌آدم تويي
گر جهان داند وگرنه نقش اين خاتم تويي		آفرينش خاتمي آمد در انگشت قضا
اي ملکشاه معظم سور آن ماتم تويي		ماتم سنجر اگر قتل ملکشه تازه کرد
شاه ايران گر تويي داراي توران هم تويي		ملک مشرق گر ترا شد ملک مغرب هم تراست
شاه اعظم شان تست و خسرو اعظم تويي		هرکه دارد از تو دارد اسم و رسم خسروي
گم مکن انگشتري کاکنون بجاي جم تويي		مور و مار و مرغ و ماهي جمله در حکم تواند
شاه يوسف روي و موسي دست و عيسي‌دم تويي		يوسف و موسي و عيسي نيستي ليک از ملوک
خسروا در يک قبا صد رستم و حاتم تويي		حمله بي‌شرک پذيري جمله بي‌منت دهي
زانکه اهل پادشاهي از بني آدم تويي		پادشاه نسل آدم تا جهان باشد تو باش
آنکه او را صبح رايت وز سحر پرچم تويي		فايض است از رايت و از پرچمت صبح و سحر
علو قدر تو برهان آسمان دعوي		زهي ز روي بزرگي خلاصه‌ي دنيي
ز التفات تو خارج عداوت دنيي		به اهتمام تو دايم عمارت عالم
به امر و نهي امور جهان دهد فتوي		تويي که مفتي کلک تو در شريعت ملک
ز گرم و سرد نهان قضا کند انهي		تويي که منهي راي تو بي‌وسيلت وحي
به صدهزار زبان هم زمانه گفت آري		سپهر گفت به جاه از زمانه افزوني
شناسد آنکه تامل کند در اين معني		چو کان عريق بود گوهرش نفيس آيد
گهر محمد مسعود و کان علي يحيي		کدام گوهر و کان عريق‌تر که بود
از ملک تو تا ملک سليمان سرمويي		اي ملک ترا عرصه‌ي عالم سرکويي
با حجت عدل تو ستم بيهده گويي		بي‌موکب جاه تو فلک بيهده تازي
حرفي نستد هيچ زباني ز گلويي		خاقانت نخوام که سزاوار خطابت
از سايه‌ي خورشيد نه رنگي و نه بويي		تو سايه‌ي يزداني و بي‌حکم تو کس را