زلف مشکينت چو دامست، اي صنم شاعر : اوحدي مراغه اي عارضت ماه تمامست، اي صنم زلف مشکينت چو دامست، اي صنم بر من اسايش حرامست، اي صنم تا بود بر ديگران وصلت حلال بوسهاي، گر خود به وامست، اي صنم زان دهان تنگ شيرينم بده سوختم، فردا کدامست؟ اي صنم هر زمان گويي که: فردايي دگر آدمي را ننگ و نامست ، اي صنم در غمت گر نشکنم خود را، مرنج اوحدي نيزت غلامست، اي صنم عالمي را بندهي خود کردهاي