نتوان بود غافل و ساهي | | اي پسر، چون ملازم شاهي |
مگذران بر فسوس عمر عزيز | | بخش کن روز خويش و شب را نيز |
سه حساب و کتاب و رقعه و حرف | | شب سه ساعت به امر حق کن صرف |
سه به آسايش و تنعم و خواب | | سه به تدبير ملک و راي صواب |
بکني، گر مدبري و مصيب | | روز را هم بدين قياس نصيب |
در دم پنجهي هلاک مرو | | پيش سلطان خشمناک مرو |
خشم ايشان بلاي ناگاهان | | موج درياست قربت شاهان |
جهد کن تا سبق بري به سلام | | اول روز پيش شاه مدام |
پي منه بر مقام نزديکان | | در مکش خط به نام نزديکان |
به قبولي ازو قناعت کن | | شاه را بينفاق طاعت کن |
وز به آن بيشتر مگردان چشم | | گر ترا کم دهد مرو در خشم |
گوش بر دشمنان گوشهنشين | | چشم بر کن به دوستان قرين |
مرد خفته است و دشمن بيدار | | هيزم خشک و برق آتش بار |
فتنه بر آستان او مپسند | | سود کس در زيان او مپسند |
وانکه را دشمنست دوست مگير | | هر کرا شاه بر کشد، بپذير |
وانکه نگذاشت رنجش افزون کن | | دل درو بند و گنجش افزون کن |
بزند، سر مپيچش از فرمان | | بنوازد، دعا کنش بر جان |
مرد جويد، بکوش و رنج ببر | | مال خواهد، کليد گنج ببر |
به رخ هر دو رخ در آور خوش | | گر به آبت فرستد، ار آتش |
نزد سلطان به جاه بيشترست | | با کسي کو به راه پيشترست |
که ترا بار او ببايد برد | | گر بزرگي کند مدارش خرد |
بوسه بر دست هر غلام دهد | | آنکه در صيد شاه دام نهد |
از تو کارت کجا پذيرد نور؟ | | تا که باشد دل غلامي دور |
ور فتوحت نشد مرو در خشم | | بر فتوح کسان ميفگن چشم |
راه ايشان مده، که بيراهند | | ور گروهي مخالف شاهند |
ديده از ديدنش فرو خوابان | | عيب کس بر تو چون شود تابان |
نکني سر مملکت را فاش | | جهد کن تا چو ناکس و اوباش |
بر زبان نيز مهر خاموشي | | بر ميان دار بند به کوشي |
ور بکوشد، نميتواني کشت | | با کسي، کش نميتوان زد مشت |
ور فتوحيست مشترک بايد | | اندکي خلق خوشترک بايد |
همه نقشي درو معاينه دان | | خاطر شاه را چو آينه دان |
نقش کج پيش او نشايد برد | | آنکه تا بود نقش راست شمرد |
پيش ايزد کمر نشايد بست | | گر نباشد بدين صفاتت دست |