اي حيات دل هر زنده دلي

اي حيات دل هر زنده دلي شاعر : جامي سرخ رويي ده هر جا خجلي اي حيات دل هر زنده دلي کار شيرين کن شيرين کاران چاشني‌بخش شکر گفتاران شمسه‌ي زرکش زنگاري‌تاق بر فرازنده‌ي فيروزه‌رواق عقده بند کمر محتاجان تاج به سر نه زرين‌تاجان در بر بر همه بگشاينده جرم بخشنده‌ي بخشاينده خوان خرسندي روزي‌طلبان ابر سيرابي تفتيده‌لبان حارس گنج به صد گونه طلسم گنج جان‌سنج به ويرانه‌ي جسم زود پيوند دل از خود گسلان ديرپرواي به خود بسته دلان زنگ ظلمت...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي حيات دل هر زنده دلي

شاعر : جامي

سرخ رويي ده هر جا خجلي		اي حيات دل هر زنده دلي
کار شيرين کن شيرين کاران		چاشني‌بخش شکر گفتاران
شمسه‌ي زرکش زنگاري‌تاق		بر فرازنده‌ي فيروزه‌رواق
عقده بند کمر محتاجان		تاج به سر نه زرين‌تاجان
در بر بر همه بگشاينده		جرم بخشنده‌ي بخشاينده
خوان خرسندي روزي‌طلبان		ابر سيرابي تفتيده‌لبان
حارس گنج به صد گونه طلسم		گنج جان‌سنج به ويرانه‌ي جسم
زود پيوند دل از خود گسلان		ديرپرواي به خود بسته دلان
زنگ ظلمت بر آيينه‌ي دل		قفل حکمت نه گنجينه‌ي دل
شادي جان غم اندوختگان		مرهم داغ جگر سوختگان
صبح عيش از شب اندوه نماي		نقد کان از کمر کوه گشاي
قبله‌ي وحدت يکتاشدگان		مونس خلوت تنهاشدگان
از صفا باده ده، از لاله قدح		تير باران فکن، از قوس قزح
حله‌ي رحمت خونين کفنان		پرده‌ي عصمت گل پيرهنان
دانه‌ي نخل ز تو شهد فروش		خانه‌ي نحل ز تو چشمه‌ي نوش
داغ بر سينه ز تو لاله‌ي راغ		لب پر از خنده ز تو غنچه به باغ
لاله سان سوخته‌ي داغ توايم		غنچه‌سان تنگدل باغ توايم
گرچه پرورده‌ي تو، پرده‌ي توست		هر چه غير تو رقم کرده‌ي توست
پرده بردار که بي‌پرده، بهي!		چند بر طلعت خود پرده نهي؟
به قدمگاه کهن بازرسان!		تازه‌رس قافله‌ي بازپسان،
سلک اين سلسله را بر هم زن!		بانگ بر سلسله‌ي عالم زن!
در فکن پايه‌ي کرسي از پاي!		عرش را ساق بجنبان از جاي!
رخنه‌اش در خم نيرنگ انداز!		بر خم رنگ فلک سنگ انداز!
به ز رنگيني او بيرنگي		رنگ او تيرگي است و تنگي
دست نيلي شده ز انگشت گزي		هست رنگ همه زين رنگرزي
تا برآرند به رسوائي نام		مهر و مه را بفکن طشت ز بام!
وز سر پرده‌دري در گذرند		پرده‌ي پرده‌نشينان ندرند
گوهر عقد ثريا بگشاي!		کمر بسته‌ي جوزا بگشاي!
چند باشد به فلک بزم‌نشين؟		زهره را چنگ طرب‌زن به زمين!
سرکشيده‌ست ازين مرحله گاه،		چار ديوار عناصر که به ماه
شو از آن مهره‌کش سلک عدم!		مهره مهره بکن‌اش از سر هم!
تا شود آگه، از او دود بر آر!		آب را بر سر آتش بگمار!
بهر بر عدمش ساز سراب		ز آتش قهر ببر تري آب!
خاک را کن ز نم توفان غرق!		باد را خاک سيه ريز به فرق!
ساز از آن عاليه‌ها سافله‌ها!		نامزد کن به زمين زلزله‌ها
پشت ماهي ببر از اره دو نيم!		گاو را ذبح کن از خنجر بيم!
همه ز آئينه‌ي هستي بزداي!		هر چه القصه بود زنگ نماي،
بنگرم روي تو بيرون ز همه		تا به مشتاقي افزون ز همه
سايه با نور بود همسايه		نور پاکي تو و، عالم سايه
سايه‌وارم مفکن خوار به راه!		حق همسايگي‌ام دار نگاه!
جام صورت بشکن جامي را!		معني نيک سرانجامي را،
ظلمت سايگي‌اش نور شود		باشد از سايگيان دور شود
يابد از گلشن بيرنگي بوي		آرد از رنگ به بيرنگي روي