اي درين کارگه هوش‌رباي

اي درين کارگه هوش‌رباي شاعر : جامي روز و شب چشم نه و گوش‌گشاي! اي درين کارگه هوش‌رباي نه به گوش‌ات ز شنيدن خبري، نه به چشم تو ز ديدن اثري ترک همراهي بيراهان گير! چند گاهي ره آگاهان گير! بنگر پيش و پس و شيب و فراز! پرده از چشم جهان بين کن باز! دور او گرد تو جاويدان چيست! بين که اين دايره‌ي گردان چيست! بر وي اين نقش ملمع که نگاشت! بر سرت چتر مرصع که فراشت! ماه را شمع شب‌افروز که کرد! مهر را نورده روز که کرد! کفه سازنده‌ي آن از...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي درين کارگه هوش‌رباي

شاعر : جامي

روز و شب چشم نه و گوش‌گشاي!		اي درين کارگه هوش‌رباي
نه به گوش‌ات ز شنيدن خبري،		نه به چشم تو ز ديدن اثري
ترک همراهي بيراهان گير!		چند گاهي ره آگاهان گير!
بنگر پيش و پس و شيب و فراز!		پرده از چشم جهان بين کن باز!
دور او گرد تو جاويدان چيست!		بين که اين دايره‌ي گردان چيست!
بر وي اين نقش ملمع که نگاشت!		بر سرت چتر مرصع که فراشت!
ماه را شمع شب‌افروز که کرد!		مهر را نورده روز که کرد!
کفه سازنده‌ي آن از مه و مهر!		کيست ميزان نه دکان سپهر!
نتواند که شود هست به خود		عين ممکن به براهين خرد
چون به هستي رسد از وي دگري؟		چون ز هستي‌ش نباشد اثري،
چون تواند که بود هستي‌بخش؟		ذات نايافته از هستي، بخش
نغمه، بي‌زخمه‌ي مطرب که شنيد؟		نقش، بي‌خامه‌ي نقاش که ديد؟
حاجت افتاد به واجب ناچار		نايد از ممکن تنها چون کار
نيست دان هر چه نپيوست بدو!		او به خود هست و جهان هست بدو
روي در وي بود اين قافله را		جنبش از وي رسد اين سلسله را
همه را دانه ازو دام ازوست		همه را جنبش و آرام ازوست
او دهد شادي مستان، نه شراب		او برد تشنگي تشنه، نه آب
ميوه بر شاخ نبندد بي او		غنچه در باغ نخندد بي او
وز همه پاک بشو سينه‌ي خويش!		از همه ساده کن آيينه‌ي خويش!
غرق نور ازل آيينه‌ي تو		تا شود گنج بقا سينه‌ي تو
تو بماني و دل دوست‌شناس		طي شو وادي برهان و قياس
حجت عقل بود تفرقه‌زاي		دوست آنجا که بود جلوه‌نماي
رو در آن آر و، به کس هيچ مگوي!		چون نمايد به تو اين دولت روي،
به بود کيسه‌ي استدلالي		زآنکه از گوهر عرفان خالي