| سر جانش به حقيقت واصل | | بود مردانهزني در موصل |
| ليک در نور يقين، مرد تمام | | همچو خورشيد، منث در نام |
| چاک در پردهي عادت کرده | | رو به مهراب عبادت کرده |
| خاطرش فرد ز همخوابي و جفت | | نه ره خورد به خود داده نه خفت |
| در بزرگي و نسب، پاکعيار | | مالداري ز بزرگان ديار |
| در ره صدق و صفا نادرهفن! | | کس فرستاد به وي کاي سرهزن! |
| آنکه از جفت مبراست خداست | | ز آدمي فرد نشستن نه سزاست |
| تن فروده به زنا شوهريام | | سر نخوت مکش از همسريام |
| هر چه خواهي دهم از مال و منال | | مهرت اي رابعهي مصر جمال |
| داد پيغام چون آن قصه شنيد | | شير زن عشوهي روبه نخريد |
| همچو خاکام به ره افکنده شوي، | | که: «مرا گر به مثل بنده شوي، |
| دست در هم دهد آمال توام، | | همگي ملک شود مال توام، |
| وقت صافم به غبار آميزد | | ليک ازينها چو غباري خيزد |
| راه اقبال به اينها سپرم | | حاش لله که به اينها نگرم |
| کي فتد بر دو جهان سايهي من؟ | | پايهي فقر بود وايهي من |
| سوي هر قبله کجا آرم روي؟» | | مهر هر سفله کجا گيرم خوي |