| که از جان زليخا بگسلد بند، | | چو از مصر آمد آن مرد خردمند |
| تهي از خويش و، پر کرد از عزيزش | | خبرهاي خوش آورد از عزيزش |
| هماي دولتش آمد به پرواز | | گل بختش شکفتن کرد آغاز |
| خيالي آمد و آن بند بگشاد | | ز خوابي بندها بر کارش افتاد |
| به گيتي در، ز خوابي يا خياليست | | بلي هر جا نشاطي يا ملاليست |
| به ترتيب جهاز او عنان تافت | | زليخا را پدر چون شادمان يافت |
| هزاران لعبت رومي و روسي | | مهيا ساخت بهر آن عروسي |
| کشيده قوس مشکين گوش تا گوش | | نهاده عقد گوهر بر بناگوش |
| گره از کاکل مشکين گشاده | | کلاه لعل بر سر کج نهاده |
| چنان کز زير لاله شاخ سنبل | | ز اطراف کله هر تار کاکل |
| به موي آويخته صد دل ز هر سوي | | کمرهاي مرصع بسته بر موي |
| به گاه پويه تند و وقت زين رام | | هزار اسب نکوشکل خوشاندام |
| ز آب روي سبزه، نرم روتر | | ز گوي پيش چوگان، تيزدوتر |
| برون جستي ز ميدان زمانه | | اگر سايه فکندي تازيانه |
| چون آبيمرغ، رد دريا شناور | | چو وحشيگور، در صحرا تکآور |
| گره بر خيزران افکنده در دم | | شکن در سنگ خارا کرده از سم |
| ز فرمان عنان کم رفته بيرون | | بريده کوه را آسان چو هامون |
| سراسر پشتهپشت و کوه کوهان | | هزار اشتر همه صاحب شکوهان |
| خراج کشوري بر هر شتر بار | | ز انواع نفايس صد شتروار |
| چه مصري و چه رومي و چه شامي | | دو صد مفرش ز ديباي گرامي |
| ز ياقوت و در و لعل بدخشان | | دو صد درج از گهرهاي درخشان |
| ز بان و عنبر و عود قماري | | دو صد طبله پر از مشک تتاري |
| همه روي زمين صحراي چين شد | | به هر جا ساربان منزلنشين شد |
| يکي دلکش عماري حجله اسا | | مرتب ساخت از بهر زليخا |
| زرافشان قبهاش چون گوي خورشيد | | مرصع سقف او چون چتر جمشيد |
| ز مسمار زر و آويزهي در | | برون او، درون او، همه پر |
| به رنگ دلپذير و نقش زيبا | | فروهشته در او زربفتديبا |
| به صد نازش به سوي مصر راندند | | زليخا را در آن حجله نشاندند |
| روان شد چون گل از باد بهاري | | به پشت بادپايان آن عماري |
| سمنبوي و سمنروي و سمنبر | | هزاران سرو و شمشاد و صنوبر |
| به سوي مصر محمل ميکشيدند | | بدين دستور منزل ميبريدند |
| که راه مصر طي خواهد شدن زود | | زليخا با دلي از بخت خشنود |
| غم هجران به سر خواهد رسيدن | | شب غم را سحر خواهد دميدن |
| از آن تا صبح، چندن ساله راه است | | از آن غافل که آن شب بس سياه است |
| همي راندند تا شد مصر نزديک | | به روز روشن و شبهاي تاريک |
| که راند پيش از ايشان محمل خويش | | فرستادند از آنجا قاصدي پيش |
| عزيز مصر را گرداند آگاه | | به سوي مصر جويد پيشتر راه |
| گر استقبال خواهي کرد، برخيز! | | که: آمد بر سر اينک دولت تيز |
| جهان را بر مراد خويشتن ديد | | عزيز مصر چون آن مژده بشنيد |
| برون آيند يکسر لشکر مصر | | منادي کرد تا از کشور مصر |
| همه در معرض عرض اندر آرند | | ز اسباب تجمل هر چه دارند |
| شده در زيور و زر و گهر غرق | | برون آمد سپاهي پاي تا فرق |
| همه گل چهرگان و مه عذاران | | غلامان و کنيزان صد هزاران |
| چو رسته نخل زر از خانهي زين | | غلاماني به طوق و تاج زرين |
| به هودج در پس زربفت پرده | | کنيزاني همه هر هفت کرده |
| به رسم تهنيت خوش کرده آواز | | شکرلب مطربان نکتهپرداز |
| نواي خرمي آغاز کرده | | مغني چنگ عشرت ساز کرده |
| طرب را ساخته او تارش اسباب | | به مالش داده گوش عود را تاب |
| به جان از وي اميد وصل زاده | | نواي ني نويد وصل داده |
| برآورده کمانچه نعرهي زه | | رباب از تاب غم جان را امان ده |
| به ره داد نشاط و عيش دادند | | بدين آيين رخ اندر ره نهادند |
| چو صبح از پرتو خورشيد خنديد | | عزيز مصر چون آن بارگه ديد |
| به سوي بارگه شد خوش روانه | | فرود آمد ز رخش خسروانه |
| به اقبال زمينبوسش رسيدند | | مقيمان حرم پيشش دويدند |
| ز آسيب هوا و محنت راه | | تفحص کرد از ايشان حال آن ماه |
| وز آن پس رو به منزلگاه خود کرد | | به فردا عزم ره را نامزد کرد |