| وز دور دهر عمر تن آسان نيافتم | | از گشت چرخ کار به سامان نيافتم |
| يک رنج بازگوي که من آن نيافتم | | زين روزگار بيبر و گردون کژ نهاد |
| دردم از آن فزود که درمان نيافتم | | نطقم از آن گسست که همدم نديدهام |
| تيري چنان گذشت که پيکان نيافتم | | از قبضهي کمان فلک بر دلم به قهر |
| جز قرص آفتاب در آن خوان نيافتم | | خواني نهاد دهر به پيشم ز خوردني |
| جولان نکرد بخت که ميدان نيافتم | | بر ابلق اميد نشستم به جد و جهد |
| يک همنشين سعد چو کيوان نيافتم | | بر چرخ هفتمين شدم از نحس روزگار |
| آبم ببرد دهر کز او نان نيافتم | | پشتم شکست چرخ که رويم نگه نداشت |
| بسيار جهد کردم و کنعان نيافتم | | در مصر انتظار چو يوسف بماندهام |
| عمرم گذشت و چشمهي حيوان نيافتم | | گوئي سکندرم ز پي آب زندگي |
| دردا که زور رستم دستان نيافتم | | ز افراسياب دهر خراب است ملک دل |
| خاموش از آن شدم که سخندان نيافتم | | گويا ترم ز بلبل ليکن ز غم چو باز |
| يک رادمرد خوشدل و خندان نيافتم | | خاقانيا تو غم خور کز جور روزگار |
| آن يافتم ز تو که ز حسان نيافتم | | داد سخن دهم که زمانه به رمز گفت |