در دل دشمن نگر مانده ز تيغت خيال

شاعر : خاقاني

چون شبه‌گون شيشه‌اي نقش پري اندران		در دل دشمن نگر مانده ز تيغت خيال
گردن قرابه را هست نکو ريسمان		حلق بدانديش را وقت طناب است از آنک
ناشده انگور مي، سرکه شد اندر زمان		گونه‌ي حصرم گرفت تيغ تو و بر عدو
چو ز گشاد تو رفت چوبه‌ي تير از کمان		چرخ مقرنس نهاد قصر مشبک شود
بر دگران گو فلک عزلت شاهي بران		رو که جهان ختم کرد بر تو جهان داشتن
زين دو اگر کم کني ملک شود ناتوان		از کف و شمشير توست معتدل ارکان ملک
چون يکي از وي گسست کژ شود او بي‌گمان		راستي چنگ را بيست و چهار است رود
رقص نزيبد ز بز، تيشه زني از شبان		گرچه بدون تو چرخ تاج و نگين داد ليک
نايد از آن خوشه‌ها آب خوشي در دهان		گرچه مشعبد ز موم خوشه‌ي انگور ساخت
رونق سکبا نرفت، گر تره آمده به خوان		گر فلکت بنده گشت نقص کمال تو نيست
کي کند از مرغ گل صنعت عيسي زبان		کي شود از پاي مور دست سليمان به عيب
بنده به دور تو هست شاعر صاحب‌قران		خسرو صاحب خراج بر سر عالم توئي
بنده به شمشير شاه باد بريده زبان		گر به جهان زين نمط کس سخني گفته است
اهل بصر گوشت گاو دانند از زعفران		شاه جهان نظم غير داند از سحر من
ليک تف آفتاب فرق کند اين و آن		گرچه به چشم عوام سنگچه چو لولو است
شهپر جبريل باد بر سر تو سايبان		اي فر پر هماتي سايه‌ي درگاه تو
باد برنده چو مور ريزه‌ي خوان تو جان		باد خورنده چو خاک جرعه‌ي جام تو جم
تا ابد آمين کناد عاقله‌ي انس و جان		هاتف نوروز باد بر تو دعا گوي خير
کالبد خاک را نزل رسيد از روان		تا نفخات ربيع صور دميد از دهان
غاليه‌ساي است باد بر صدف بوستان		غاشيه‌دار است ابر بر کتف آفتاب
کرد علم‌هاي روز پرچم شب را نهان		کرد قباهاي گل خشتک زرين پديد
شب تن بيمار داشت لاغر ازين شد چنان		روز به پروار بود فربه از آن شد چنين
راست چو قوس قزح برگذر کهکشان		عکس شکوفه ز شاخ بر لب آب اوفتاد
عيسي يک روزه گل، مهد طرب گلستان		مريم دوشيزه باغ، نخل رطب بيد بن
معدن کافور هست خطه‌ي هندوستان		ني عجب ار جاي برف گرد بنفشه است از آنک
فاخته الحمد خواند گفت که جاويد مان		شاخ چو آدم ز باد زنده شد و عطسه داد
هندوي حلقه به گوش گرد افق پاسبان		دوش که بود از قياس شکل شب از ماه نو
کز دو گروهي بديد ياوگيان خزان		داد نقيب صبا عرض سپاه بهار
سوسن کن ديد کرد آلت زوبين عيان		خيل بنفشه رسيد با کله ديلمي
نيسان کان ديد کرد لشکري از ضيمران		شاه رياحين بساخت لشکر گاه از چمن
سبزه چو آن ديد گرد چاره‌ي برگستوان		بيد برآورد برگ آخته چون گوش اسب
بستان کان ديد کرد قبه‌اي از ارغوان		از پي سور بهار ياسمن آذين ببست
نرگس کان ديد از زر تر جرعه دان		لاله چو جام شراب پاره‌ي افيون در او
غنچه که آن ديد کرد مهره‌ي شنگرف‌سان		بود سر کوکنار حقه‌ي سيماب رنگ
بلبل کان ديد کرد زمزمه‌ي بيکران		مجلس گلزار داشت منبري از شاخ سرو
نسرين کان ديد کرد لخلخه‌ي رايگان		قمري درويش حال بود ز غم خشک مغز
گلبن کن ديد کرد مدحت شاه امتحان		فاخته گفت از سخن نايب خاقانيم
خواند به دوران او شروان را خيروان		شاه سلاطين فروز خسرو شروان که چرخ
زهره‌ي زهره به تيغ دهره‌ي دهر از سنان		زهره و دهره بسوخت کوکبه‌ي رزم او
گوشه‌ي عرش از سرير، خوشه‌ي چرخ از بنان		گوشه و خوشه بساخت از پي مجد و ثنا
دولت ملک عجم، صولت تيغ يمان		دولت و صولت نمود شير علم‌هاي او
پايه‌ي بحر محيط، مايه‌ي حوض جنان		پايه و مايه گرفت هم کف و هم جام او
راحت جان از خرد، ساحت کون از مکان		راحت و ساحت نگر از در او مستعار
غايت نصر از غزا، آيت وحي از بيان		غايت و آيت شناس نامزد حضرتش
يافته مهر کمال، بافته درع امان		يافته و بافته است شاه چو داود و جم
ساخته شعرا براق تاخته بر فرقدان		ساخته و تاخته است بخت جهان‌گير او
سوده قضا در رکاب، بوده قدر در عنان		سوده و بوده شمار اشهب ميمونش را
بسته به شست کمند، خسته به گرز گران		بسته و خسته روند تيغ وران پيش او
واي به دبستان شرع با تو خرد درس خوان		اي به شبستان ملک با تو ظفر خاصگي
رستم دين قدر توست هفت فلک هفت‌خوان		کعبه‌ي جان صدر توست، چار ملک چار رکن
در وطن عنکبوت کرگدن و آشيان		قدر تو کي دل نهد بر فلک و چون بود
کاي ملکوت اسجد و اکادم وقت است هان		دهر جلال تو ديد ايمان آورد و گفت
طرفه بود هندويي از عربي ترجمان		تيغ تو داند که چيست رمز و اشارات دين
تاج سر کوکنار، افسر نوشيروان		نيست نظير تو خصم خود نبود يک بها

در دل دشمن نگر مانده ز تيغت خيال

تازه های مقالات

بیشترین بازدید هفته