خوان خسرو فلک مثال و در او

خوان خسرو فلک مثال و در او شاعر : خاقاني افتابي است ده هلال بر او خوان خسرو فلک مثال و در او که نهد بر سپهر خوان مگر او آفتابي که آفتابش پخت که نمايد چو غنچه لعل و زر او آفتابي چو غنچه سر بسته لعل دارد ميان زر تر او غنچه دارد زر تر اندر لعل دارد از باغ شاه باختر او افتابي که خاورش دهن است که به مريخ ماند از گهر او گزلک شاه سعد ذابح دان آورد ده هلال در نظر او سر مريخ گوهرش زيبد خوش بخندد ناظرانش بر او هر هلالي کز او کنند جدا...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

خوان خسرو فلک مثال و در او

شاعر : خاقاني

افتابي است ده هلال بر او		خوان خسرو فلک مثال و در او
که نهد بر سپهر خوان مگر او		آفتابي که آفتابش پخت
که نمايد چو غنچه لعل و زر او		آفتابي چو غنچه سر بسته
لعل دارد ميان زر تر او		غنچه دارد زر تر اندر لعل
دارد از باغ شاه باختر او		افتابي که خاورش دهن است
که به مريخ ماند از گهر او		گزلک شاه سعد ذابح دان
آورد ده هلال در نظر او		سر مريخ گوهرش زيبد
خوش بخندد ناظرانش بر او		هر هلالي کز او کنند جدا
نگذارد ز ده هلال اثر او		سر مريخ کفتاب شکافت
چون شفق سرخ دارد آستر او		ابره‌ي آفتاب اگر زرد است
از برون عطر و از درون شرر او		مجمر زر نگر که مي‌دارد
داشت از آب خضر آبخور او		بهر خوان سکندر دوران
بر سر خوان رسيد ما حضر او		چون به حضرت رسيد خاقاني
بندش کجا کند فلک و زرق و بند او		خاقاني از نشيمن آزادي آمده است
بر کهکشان و خوشه بود ريشخند او		ننديشد از فلک نخرد سنبلش به جو
قصاب حلق خلق بود گوسفند او		زين مرغزار سبز نجويد حيات از آنک
هم خضر خان ومشغله‌ي اوز کند او		خضر است و خان و خانه به عزلت کند به‌دل
کان را که برگزيد گزيدش گزند او		خاقاني از حريف گزيدن کران گزيد
چون دست يافت سوخت و را سقط زند او		هرچند کان سقط به دمش زنده گشته بود
سردي آب بين که شود چشم‌بند او		خورشيد ديده‌اي که کند آب را بلند
سرکه نمايد آن، سخن لوزه کند او		حاسد که بيند اين سخن همچو شير و مي
زين پس نشود عالم خاک آبخور تو		اي پور ز خاقاني اگر پند پذيري
خون تو خورد دايه‌ي بيدادگر تو		خاک است تو را دايه از آن ترس که روزي
دايه خورد آن خون ز لب شير خور تو		شيري که لبت خورد ز دايه چو شود خون
گر چهره‌ي خاک است کنون پي سپر تو		ناچار شود چهره‌ي تو پي سپر خاک
فردا غذي خاک دهند از جگر تو		امروز غذاي تو دهند از جگر خاک
که از بقا نسب ذات توست حاصل ازو		به نسبت از تو پيمبر بنازد اي سيد
سلاله‌ي گل اوئي و لاله‌ي گل او		عزيز ز تو کس نيست بر پيمبر از آنک
در اين سراچه‌ي خاکي که دل خرابم ازو		زري که نقد جواني است گم شد از کف عمر
بدان طمع که زر عمر باز يابم ازو		به آب ديده نبيني که خاک مي‌شويم
گفتم از صد خر مصري است به آن دل دل تو		خواجه بر استر رومي خر مصري مي‌ديد
نه ز بانگ خر مصري است کم آن غلغل تو		تو به قيمت ز خر مصر نه‌اي کم به يقين
تو خر اطلسي و هست عبائي جل تو		آن خر مصر عبائي است و ز اطلس جل او
که به دل در حق بدخواه شدم نيکي خواه		من که خاقانيم اين مايه صفا يافته‌ام
به نکوکار پناه آرم و او هست گواه		چون شوم سوخته از خامي گفتار بدان
ليک گويم که مرا از بدشان دار نگاه		که نگويم که مکافات بديشان بد کن
بشنو آن ناله‌ي پراکنده		بر در خواجه از تظلم خلق
بالش از بالش پر آکنده		خواجه از باد تکيه‌گه کرده
يافت خاقاني از جهان هر سه		هرچه امن و فراغت است و کفاف
صحت آمد وراي آن هر سه		گرچه هر سه وراي مملکت است