| زرش بود و ياراي خوردن نداشت | | يکي زهرهي خرج کردن نداشت |
| نه دادي، که فردا بکار آيدش | | نه خوردي، که خاطر بر آسايدش |
| زر و سيم در بند مرد ليم | | شب و روز در بند زر بود و سيم |
| که ممسک کجا کرد زر در زمين | | بدانست روزي پسر در کمين |
| شنيدم که سنگي در آن جا نهاد | | ز خاکش بر آورد و بر باد داد |
| به يک دستش آمد، به ديگر بخورد | | جوانمرد را زر بقائي نکرد |
| کلاهش به بازار و ميزر گرو | | کز اين کم زني بود ناپا کرو |
| پسر چنگي و نايي آورده پيش | | نهاده پدر چنگ در ناي خويش |
| پسر بامدادان بخنديد و گفت | | پدر زار و گريان همه شب نخفت |
| ز بهر نهادن چه سنگ و چه زر | | زر از بهر خوردن بود اي پدر |
| که با دوستان و عزيزان خورند | | زر از سنگ خارا برون آورند |
| هنوز اي برادر به سنگ اندرست | | زر اندر کف مرد دنيا پرست |
| گرت مرگ خواهند، از ايشان منال | | چو در زندگاني بدي با عيال |
| که از بام پنجه گز افتي به زير | | چو چشمار و آنگه خورند از تو سير |
| طلسمي است بالاي گنجي مقيم | | بخيل توانگر به دينار و سيم |
| که لرزد طلسمي چنين بر سرش | | از آن سالها ميبماند زرش |
| به اسودگي گنج قسمت کنند | | به سنگ اجل ناگهش بشکنند |
| بخور پيش از آن کت خورد کرم گور | | پس از بردن و گرد کردن چو مور |
| بکار آيدت گر شوي کار بند | | سخنهاي سعدي مثال است و پند |
| کز اين روي دولت توان يافتن | | دريغ است از اين روي برتافتن |