| که گفتي بجاي سمر قند داشت | | يکي شاهدي در سمرقند داشت |
| ز شوخيش بنياد تقوي خراب | | جمالي گرو برده از آفتاب |
| که پنداري از رحمتست آيتي | | تعالي الله از حسن تا غايتي |
| دل دوستان کرده جان بر خيش | | همي رفتي و ديدهها در پيش |
| نگه کرد باري بتندي و گفت | | نظر کردي اين دوست در وي نهفت |
| نداني که من مرغ دامت نيم؟ | | که اي خيره سر چند پويي پيم |
| چو دشمن ببرم سرت بي دريغ | | گرت بار ديگر ببينم به تيغ |
| از اين سهل تر مطلبي پيش گير | | کسي گفتش اکنون سر خويش گير |
| مبادا که جان در سر دل کني | | نپندارم اين کام حاصل کني |
| بدرد از درون نالهاي برکشيد | | چو مفتون صادق ملامت شنيد |
| بغلطاندم لاشه در خون و خاک | | که بگذار تا زخم تيغ هلاک |
| که اين کشته دست و شمشير اوست | | مگر پيش دشمن بگويند و دوست |
| به بيداد گو آبرويم بريز | | نميبينم از خاک کويش گريز |
| تو را توبه زين گفت اولي ترست | | مرا توبه فرمايي اي خودپرست |
| وگر قصد خون است نيکو کند | | ببخشاي بر من که هرچ او کند |
| سحر زنده گردم به بوي خوشش | | بسوزاندم هر شبي آتشش |
| قيامت زنم خيمه پهلوي دوست | | اگر ميرم امروز در کوي دوست |
| که زندهست سعدي که عشقش بکشت | | مده تا تواني در اين جنگ پشت |