مرا حاجيي شانه‌ي عاج داد

مرا حاجيي شانه‌ي عاج داد شاعر : سعدي که رحمت بر اخلاق حجاج باد مرا حاجيي شانه‌ي عاج داد که از من به نوعي دلش مانده بود شنيدم که باري سگم خوانده بود نمي‌بايدم ديگرم سگ مخوان بينداختم شانه کاين استخوان که جور خداوند حلوا برم مپندار چون سرکه‌ي خود خورم که سلطان و درويش بيني يکي قناعت کن اي نفس بر اندکي چو يک سو نهادي طمع، خسروي چرا پيش خسرو به خواهش روي در خانه‌ي اين و آن قبله کن وگر خود پرستي شکم طبله کن