يکي طفل دندان برآورده بود

يکي طفل دندان برآورده بود شاعر : سعدي پدر سر به فکرت فرو برده بود يکي طفل دندان برآورده بود مروت نباشد که بگذارمش که من نان و برگ از کجا آرمش؟ نگر تا زن او را چه مردانه گفت: چو بيچاره گفت اين سخن، پيش جفت همان کس که دندان دهد نان دهد مخور هول ابليس تا جان دهد که روزي رساند، تو چندين مسوز تواناست آخر خداوند روز نويسنده عمر و روزي است هم نگارنده‌ي کودک اندر شکم بدارد، فکيف آن که عبد آفريد خداوندگاري که عبدي خريد که مملوک را بر...