بيا تا برآريم دستي ز دل

بيا تا برآريم دستي ز دل شاعر : سعدي که نتوان برآورد فردا ز گل بيا تا برآريم دستي ز دل که بي برگ ماند ز سرماي سخت به فصل خزان درنبيني درخت ز رحمت نگردد تهيدست باز؟ برآرد تهي دستهاي نياز که نوميد گردد برآورده دست مپندار از آن در که هرگز نبست قدر ميوه در آستينش نهد قضا خلعتي نامدارش دهد بيا تا به درگاه مسکين نواز همه طاعت آرند و مسکين نياز که بي برگ از اين بيش نتوان نشست چو شاخ برهنه برآريم دست که جرم آمد از بندگان در وجود خداوندگارا...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

بيا تا برآريم دستي ز دل

شاعر : سعدي

که نتوان برآورد فردا ز گل		بيا تا برآريم دستي ز دل
که بي برگ ماند ز سرماي سخت		به فصل خزان درنبيني درخت
ز رحمت نگردد تهيدست باز؟		برآرد تهي دستهاي نياز
که نوميد گردد برآورده دست		مپندار از آن در که هرگز نبست
قدر ميوه در آستينش نهد		قضا خلعتي نامدارش دهد
بيا تا به درگاه مسکين نواز		همه طاعت آرند و مسکين نياز
که بي برگ از اين بيش نتوان نشست		چو شاخ برهنه برآريم دست
که جرم آمد از بندگان در وجود		خداوندگارا نظر کن به جود
به اميد عفو خداوندگار		گناه آيد از بنده‌ي خاکسار
به انعام و لطف تو خو کرده‌ايم		کريما به رزق تو پرورده‌ايم
نگردد ز دنبال بخشنده باز		گدا چون کرم بيند و لطف و ناز
به عقبي همين چشم داريم نيز		چو ما را به دنيا تو کردي عزيز
عزيز تو خواري نبيند ز کس		عزيزي و خواري تو بخشي و بس
به ذل گنه شرمسارم مکن		خدايا به عزت که خوارم مکن
ز دست تو به گر عقوبت برم		مسلط مکن چون مني بر سرم
جفا بردن از دست همچون خودي		به گيتي بتر زين نباشد بدي
دگر شرمساري مکن پيش کس		مرا شرمساري ز روي تو بس
سپهرم بود کهترين پايه‌اي		گرم بر سر افتد ز تو سايه‌اي
تو بردار تا کس نيندازدم		اگر تاج بخشي سر افرازدم
فرو مانده نفس اماره‌ايم		تو داني که مسکين و بيچاره‌ايم
که عقلش تواند گرفتن عنان		نمي‌تازد اين نفس سرکش چنان
مصاف پلنگان نيايد ز مور		که با نفس و شيطان برآيد به زور؟
وز اين دشمنانم پناهي بده		به مردان راهت که راهي بده
به اوصاف بي مثل و ماننديت		خدايا به ذات خداونديت
به مدفون يثرب عليه‌السلام		به لبيک حجاج بيت‌الحرام
که مرد وغا را شمارند زن		به تکبير مردان شمشير زن
به صدق جوانان نوخاسته		به طاعات پيران آراسته
ز ننگ دو گفتن به فرياد رس		که ما را در آن ورطه‌ي يک نفس
که بي طاعتان را شفاعت کنند		اميدست از آنان که طاعت کنند
وگر زلتي رفت معذور دار		به پاکان کز آلايشم دور دار
ز شرم گنه ديده بر پشت پا		به پيران پشت از عبادت دو تا
زبانم به وقت شهادت مبند		که چشمم ز روي سعادت مبند
ز بند کردنم دست کوتاه دار		چراغ يقينم فرا راه دار
مده دست بر ناپسنديده‌ام		بگردان ز ناديدني ديده‌ام
وجود و عدم ز احتقارم يکي است		من آن ذره‌ام در هواي تو نيست
که جز در شعاعت نبيند کسم		ز خورشيد لطفت شعاعي بسم
گدا را ز شاه التفاتي بس است		بدي را نگه کن که بهتر کس است
بنالم که عفوم نه اين وعده داد		مرا گر بگيري به انصاف و داد
که صورت نبندد دري ديگرم		خدايا به ذلت مران از درم
کنون کامدم در به رويم مبند		ور از جهل غايب شدم روز چند
مگر عجز پيش آورم کاي غني		چه عذر آرم از ننگ تردامني؟
غني را ترحم بود بر فقير		فقيرم به جرم و گناهم مگير
اگر من ضعيفم پناهم قوي است		چرا بايد از ضعف حالم گريست؟
جه زور آورد با قضا دست جهد؟		خدايا به غفلت شکستيم عهد
همين نکته بس عذر تقصير ما		چه برخيزد از دست تدبير ما؟
چه قوت کند با خدايي خودي؟		همه هرچه کردم تو بر هم زدي
که حکمت چنين مي‌رود بر سرم		نه من سر ز حکمت بدر مي‌برم