دريغ روز جواني و عهد برنايي

دريغ روز جواني و عهد برنايي شاعر : سعدي نشاط کودکي و عيش خويشتن رايي دريغ روز جواني و عهد برنايي پس از غرور جواني و دست بالايي سر فروتني انداخت پيريم در پيش ستيز دور فلک ساعد توانايي دريغ بازوي سرپنجگي که برپيچد چه دوستيست که با دوستان نمي‌پايي زهي زمانه‌ي ناپايدار عهد شکن که همچو طفل ببخشي و باز بربايي که اعتماد کند بر مواهب نعمت تباه‌تر شکني هر چه خوشتر آرايي به‌زارتر گسلي هر چه خوبتر بندي که در شکنجه‌ي بي‌کاميش نفرسايي به عمر...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

دريغ روز جواني و عهد برنايي

شاعر : سعدي

نشاط کودکي و عيش خويشتن رايي		دريغ روز جواني و عهد برنايي
پس از غرور جواني و دست بالايي		سر فروتني انداخت پيريم در پيش
ستيز دور فلک ساعد توانايي		دريغ بازوي سرپنجگي که برپيچد
چه دوستيست که با دوستان نمي‌پايي		زهي زمانه‌ي ناپايدار عهد شکن
که همچو طفل ببخشي و باز بربايي		که اعتماد کند بر مواهب نعمت
تباه‌تر شکني هر چه خوشتر آرايي		به‌زارتر گسلي هر چه خوبتر بندي
که در شکنجه‌ي بي‌کاميش نفرسايي		به عمر خويش کسي کامي از توبرنگرفت
نخواستم که به قدر من اندر افزايي		اگر زيادت قدرست در تغير نفس
تو را سلامت پيري و پاي برجايي		مرا ملامت ديوانگي و سرشغبي
کجاست جهل و جواني و عشق و شيدايي		شکوه پيري بگذار و علم و فضل و ادب
تفاوتي نکند گربزي و دانايي		چو با قضاي اجل بر نمي‌توان آمد
که بعد ازو متصور شود شکيبايي		نه آن جليس انيس از کنار من رفتست
بر آستين تنعم، طراز زيبايي		دريغ خلعت ديباي احسن‌التقويم
چنانکه مشک به ماورد بر سمن سايي		غبار خط معنبر نشسته بر گل روي
چو گل به عمر دو روزه غرور ننمايي		اگر ز باد فنا اي پسر بينديشي
نه آب ديده، که گر خون دل بپالايي		زمان رفته نخواهد به گريه بازآمد
ضرورتست که روزي به گل براندايي		هميشه باز نباشد در دو لختي چشم
که عاقبت به مصيبت نکرد يکتايي		ندوخت جامه‌ي کامي به قد کس گردون
زمانه مجلس عيش بتان يغمايي		چو خوان يغما بر هم زند همي ناگاه
وگر به سروري امروز نخل خرمايي		چو تخم خرما فردات پايمال کنند
تو همچنان ز سر کبر بر ثريايي		برادران تو بيچاره در ثري رفتند
به پنج روز که در عشرت تمنايي		خيال بسته و بر باد عمر تکيه زده
برو چو با سگ نفس نبهره بر نايي		دماغ پخته که من شيرمرد برناام
تو موم نيستي اي دل که سنگ خارايي		اگر بود دل ممن چو موم، نرم نهاد
درست شد به حقيقت که مردم‌آسايي		هر آن زمان که ز تو مردمي برآسايد
که چاره نيست برون از شکسته پيرايي		وگر به جهل برفتي به عذر بازپس آي
چو روزگار به پيرانه سر به رعنايي		سخن دراز مکن سعديا و کوته کن
به دست سعي تو بادست تا نپيمايي		وگر عنايت و توفيق حق نگيرد دست
که دردمند نوازي و جرم بخشايي		ببخش بار خدايا بعه فضل و رحمت خويش
مگر به عين عنايت قبول فرمايي		بضاعتي نه سزاوار حضرت آورديم
کجا رود مگس از کارگاه حلوايي		ز درگه کرمت روي نااميدي نيست