اي عميدي که باز غزنين را

اي عميدي که باز غزنين را شاعر : سنايي غزنوي سيرت و صورتت چو بستان کرد اي عميدي که باز غزنين را حجره‌ي ديده را گلستان کرد باز عکس جمال گلفامت صدف عقل را در افشان کرد باز نطق زبان در بارت عيب را پيش عقل عنوان کرد خاطر دوربين روشن تو عفو را بارگير عصيان کرد خاطر دور ياب کندورت بر چمن ابرهاي نيسان کرد آنچه در طبع خلق خلق تو کرد در صدف قطره‌هاي باران کرد و آنچه در گوش شاه شعرت خواند کافران را همي مسلمان کرد چون بديد اين رهي که...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي عميدي که باز غزنين را

شاعر : سنايي غزنوي

سيرت و صورتت چو بستان کرد		اي عميدي که باز غزنين را
حجره‌ي ديده را گلستان کرد		باز عکس جمال گلفامت
صدف عقل را در افشان کرد		باز نطق زبان در بارت
عيب را پيش عقل عنوان کرد		خاطر دوربين روشن تو
عفو را بارگير عصيان کرد		خاطر دور ياب کندورت
بر چمن ابرهاي نيسان کرد		آنچه در طبع خلق خلق تو کرد
در صدف قطره‌هاي باران کرد		و آنچه در گوش شاه شعرت خواند
کافران را همي مسلمان کرد		چون بديد اين رهي که گفته‌ي تو
چون نبي را گزيده عثمان کرد		کرد شعر جميل تو جمله
عقل او گرد طبع جولان کرد		چون ولوع جهان به شعر تو ديد
چون فراهم نهاد ديوان کرد		شعرها را به جمله در ديوان
قايل عقل و قابل جان کرد		دفتر خويش را ز نقش حروف
در جهان در و گوهر ارزان کرد		تا چو درياي موج‌زن سخنت
عجز دزدان برو نگهبان کرد		چون يکي درج ساخت پر گوهر
خواجه يک نکته گفت و برهان کرد		طاهر اين حال پيش خواجه بگفت
با نبي جمع ژاژطيان کرد		گفت آري سنايي از سر جهل
جمع کرد آنگهي پريشان کرد		در و خرمهره در يکي رشته
چون همه ابلهان به زندان کرد		ديو را با فرشته در يک جاي
خجلي شد که وصف نتوان کرد		خواجه طاهر چو اين بگفت رهيت
معجز شعرهات حيران کرد		ليک معذور دار از آنک مرا
شعر هر شاعري که دستان کرد		زانک بهر جواز شعر ترا
خويشتن در ميانه پنهان کرد		بهر عشق پديد کردن خويش
آنک خود را نظير حسان کرد		من چه دانم که از براي فروخت
داغ مسعود سعد سلمان کرد		پس چو شعري بگفت و نيک آمد
جگر و دل چو لعل و مرجان کرد		شعر چون در تو حسود ترا
مر ترا جمع فضل وحدان کرد		رو که در لفظ عاملان فلک
بر همه شعر خواندن آسان کرد		سخن عذب سهل ممتنعت
خلق و اقبال تو ترا آن کرد		هر ثنايي که گفتي اندر خلق
مر ترا پيشواي دو جهان کرد		چه دعا گويمت که خود هنرت
حرص و آزم ساعتي رنجه نکرد		شکر ايزد را که تا من بوده‌ام
هيچ کس روزي ز من خشمي نخورد		هيچ خلق از من شبي غمگين نخفت
وز حسد هرگز نکردم روي زرد		از طمع هرگز ندادم پشت خم
يا کنم من قصد هيچ آزاد مرد		نيستم آزاد مرد ار کرده‌ام
خالي از غش فارغ از ننگ و نبرد		با سلامت قانعم در گوشه‌اي
چون گذشتي زين حديث اندر نورد		چند چيزک دوست دارم زين جهان
روي خوب و کتب حکمت تخت نرد		جامه‌ي نو جاي خرم بوي خوش
ديگ چرب و نان گرم آب سرد		يار نيک و بانگ رود و جام مي
گر خرد داري تو زين هم بر نگرد		برنگردم زين سخن تا زنده‌ام
پيش از آن کز تو برآرد چرخ گرد		گرد غم بنشان به مي خوردن ز عمر
تا نباشي يک زمان از عيش فرد		نسيه را بر نقد مگزين و بکوش
اندر آفاق نديدم که يکي لمتر کرد		آنچه دي کرد به من آن پسر سر گرغر
دست بر سر زد و پس پاي سبک در سر کرد		گفتمش پوتي و لوتي کني امروز مرا
گوش و آغوش مرا پر گهر و زيور کرد		دست در گردنم آورد پس او از سر لطف
پشتم از آب تهي و شکم از نان پر کرد		تا تو آبي خوري آن جان جهان بي‌مکري
عقده‌ي نفي ز ديباچه‌ي لا برگيرد		آنکه تدبير ظفر گستر او گر خواهد
هر کجا او قلم کامروا برگيرد		تيغ را در سخن ملک زبان کنده شود
تشنه از عين سراب آب بقا برگيرد		در هوايي که در او پاي سمند تو رسد
چون دو دانگش به هم افتاد به غايت بد شد		با سنايي سره بود او چو يکي دانگ نداشت
گر چه دي بي‌خردي بود کنون بخرد شد		به قبول دو سه نسناس به نزديک خران
چون مگس بر سر او ريد نهش نهصد شد		راست چون تا که جز آحاد شماريش نبود