پس از عمري که دل خونابه ميخورد

پس از عمري که دل خونابه ميخورد شاعر : عبيد زاکاني خرد بيرون شد و دل کار ميکرد پس از عمري که دل خونابه ميخورد به صد افسون و صد دستان و نيرنگ چو بر دل شد زغم راه نفس تنگ به سوي آن صنم پيغام کردم عقابي تيز پر را رام کردم غمت سلطان خلوت خانه‌ي دل که اي هم جان و هم جانانه‌ي دل ز رخسار تو بادا چشم بد دور جمالت چشم جان را چشمه‌ي نور کنم بر درگهت فرياد و زاري منم آن بيدلي کز بيقراري بغير از کوي تو جائي ندارم خلاف راي تو رايي ندارم درونم...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

پس از عمري که دل خونابه ميخورد

شاعر : عبيد زاکاني

خرد بيرون شد و دل کار ميکرد		پس از عمري که دل خونابه ميخورد
به صد افسون و صد دستان و نيرنگ		چو بر دل شد زغم راه نفس تنگ
به سوي آن صنم پيغام کردم		عقابي تيز پر را رام کردم
غمت سلطان خلوت خانه‌ي دل		که اي هم جان و هم جانانه‌ي دل
ز رخسار تو بادا چشم بد دور		جمالت چشم جان را چشمه‌ي نور
کنم بر درگهت فرياد و زاري		منم آن بيدلي کز بيقراري
بغير از کوي تو جائي ندارم		خلاف راي تو رايي ندارم
درونم مهر و سوداي تو ورزد		دلم دائم تمناي تو ورزد
زنخدان توام افکنده در چاه		مرا جادوي چشمت برده از راه
ترحم کن چو مسکين تو گشتم		اسير زلف مشگين تو گشتم
ز حسرت ديده پر خوناب تا کي		دلم پر جوش و تن پرتاب تا کي
چو گردون بي سر و پا چند گردم		چنين مدهوش و رسوا چند گردم
بر اين محزون بي‌سامان ببخشاي		بر اين مجروح سرگردان ببخشاي
پريشاني و سرگردانيم بين		چو زلف خويش بي‌سامانيم بين
ز چشمت بهره جز بيماريم نيست		جز از الطاف تو غمخواريم نيست
دهد شمع جمالت روشنائي		زماني گر ز روي آشنائي
به پيش قد و بالاي تو ميرم		شوم پروانه در پاي تو ميرم
وز آن باغ ارم گل تره‌اي بس		مرا از آفتابت ذره‌اي بس
شوم خرسند کز دورت ببينم		نگويم يک زمان پيشت نشينم
يکايک قصه‌ي من برشماري		چو احوالم سراسر عرضه داري
ادا کن پيش آن ماه دلفروز		ز اشعار همام اين نظم دلسوز
ز استادان نباشد عاريت عار		چو اينجا هست اين ابيات در کار
از آن ساعت که ناگاه از سر بام		بگو ميگويد آن بيخواب و آرام