نه کسي بوسه رايگان دارد

نه کسي بوسه رايگان دارد شاعر : فخرالدين عراقي خوش برآشفت زلف تو که: خموش نه کسي بوسه رايگان دارد کز شکر خواب ديده معذور است زندگاني تو را زيان دارد مرهمي، پيش از آنکه از تو دلم در درون جان ناتوان دارد عرش بابي، که مهر همت او پيش صدر جهان فغان دارد رهنمايي، که پرتو نورش برتر از عرش آشيان دارد زان سوي کاينات صحرايي است روشن اطراف کن فکان دارد سبق ام‌الکتاب مي‌گيرد او در آن لامکان مکان دارد شمه‌اي از نسيم اخلاقش لوح محفوظ خود...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

نه کسي بوسه رايگان دارد

شاعر : فخرالدين عراقي

خوش برآشفت زلف تو که: خموش		نه کسي بوسه رايگان دارد
کز شکر خواب ديده معذور است		زندگاني تو را زيان دارد
مرهمي، پيش از آنکه از تو دلم		در درون جان ناتوان دارد
عرش بابي، که مهر همت او		پيش صدر جهان فغان دارد
رهنمايي، که پرتو نورش		برتر از عرش آشيان دارد
زان سوي کاينات صحرايي است		روشن اطراف کن فکان دارد
سبق ام‌الکتاب مي‌گيرد		او در آن لامکان مکان دارد
شمه‌اي از نسيم اخلاقش		لوح محفوظ خود روان دارد
ذره‌اي از فروغ انوارش		روضه‌ي گلشن جنان دارد
بوي خلق محمد آن بويد		آفتاب شررفشان دارد
سرفراز آن کسي بود که چو چرخ		که در آن روضه‌اي قران دارد
خاک درگاه او کسي بوسد		بر درش سر بر آستان دارد
پيش او مهر چون زمين بوسد		کز فلک هفت نردبان دارد
ريزه چيني است از سر خوانش		زيبد ار سر بر آسمان دارد
بسکه بر خوان او نواله ربود		آسمان گر چه هفت خوان دارد
چاشني گير او بود رضوان		در بغل زان دوتاي نان دارد
گرد خاک درش نگردد ديو		قدسيان را چو ميهمان دارد
بگريزد ز سايه‌اش شيطان		زانکه جبريل آشنا دارد
نهراسد ز بيم گرگ عدو		ز آنکه از نور سايبان دارد
بر سر آمد ز جمله عالميان		رمه‌اي کو چو تو شبان دارد
بر سر آيد پسر ز اهل زمان		بسکه او علم بي‌کران دارد
فتح گردد ز فضل او آن در		چو پدر صاحب‌الزمان دارد
منعما، ذکر شکر تو پيوست		کز جهان روي سوي آن دارد
ليک اظهار، شرط عاشق نيست		خاطرم بر سر زبان دارد
زنده کردي شکسته را به سه بيت		مگر از شوق دل، تپان دارد
حرز جان ساختم سه بيت تو را		کز دم عيسوي نشان دارد
خسته چون خواند نظم تو، ز طرب		که ز صد فتنه در امان دارد
گر کند فخر بر جهان، رسدش		پي بر فرق فرقدان دارد
خواستم تا جواب گويم، عقل		که مربي مهربان دارد
عاجز آيد ز دست مدح و ثنات		گفت: که طاقت و توان دارد؟
در مدح تو چون زنم؟ که ز غم		هر که پا در ره بيان دارد
باد از انوار تو جهان روشن		خاطرم قفل بر دهان دارد
دل تو را دوست‌تر ز جان دارد		تا جهان نور ز اختران دارد
گر کند جان به تو نثار مرنج		جان ز بهر تو در ميان دارد
با غمت زان خوشم که جان مرا		چه کند؟ دسترس همان دارد
بر دلم بار هجر پيش منه		غمت هر لحظه شادمان دارد
رخ ز مشتاق خود نهان چه کني		آخر اين خسته نيز جان دارد
بر رخ تو توان فشاندن جان		آنچنان رخ کسي نهان دارد؟
با خيال لب تو دوش دلم		راستي را رخ تو آن دارد
بوسه‌اي ده مرا، که نوش لبت		گفت: جان عزم آن جهان دارد
از سر خشم گفت چشم تو: دور		لذت عيش جاودان دارد