| مايهي کفر دان و هم ايمان | | سر او در سر يقين و گمان |
| روي او شد وجود و پشت عدم | | حسن او راست آينه عالم |
| نيست آيينه را بهر آينهدار | | روي آيينه را چه داري تار؟ |
| روي آيينه را نگر ز آغاز | | آهن خويش را به آينه ساز |
| پس به ايوان شاه حسن درآي | | زنگ از آيينهي درون بزداي |
| تا کني چشم جان بدو روشن | | همچو آيينه ديده شو همه تن |
| شوي، آيينه خوي، روي به روي | | پشت بر خويش کن، مگر با اوي |
| مثل خورشيد دان تو نور حبيب | | مثلي گوش کن بديع و غريب: |
| ذوق پيش آمده به وصافي | | دل عاشق چو جرم مه صافي |
| چون برابر به آفتاب بود | | ماه را نور بيحساب بود |
| ديدهي او دريچهي دل اوست | | زين صفت هر که قرب ديد بدوست |
| ز آفتابش نصيب گرمي بود | | ديدهاي را که روشني نفزود |
| گنه از ديدههاي خفاش است | | نور خورشيد در جهان فاش است |
| چشم خفاش در نمييابد | | آفتابي چنين، که ميتابد |
| دان که نزديک بين هر دور است | | ديدهي ما، اگرچه بينور است |
| در نيابد، مگر تو دريابي | | ساکن است او، مگر تو بشتابي |
| مگر اين راه را تو قطع کني | | من نيارم شدن به پاي مني |
| زين بيابان نديد کسي پايان | | زانکه هرگز به چشم بينايان |
| نقد بازار ملک لميزلي است | | چشم ما را تعلق ازلي است |
| نقد جود وجود اوست روان | | در فضايي که هست در دو جهان |
| عقل نزديک وحدتش دوري | | عرش در جنب قدرتش موري |
| «رب اني ظلمت نفسي» گوي | | بر درش عالمان عامل خوي |
| پيشهي «الذين اوتوا العلم» | | در ره او بلا و محنت و حلم |
| محو دان در ره الهيت | | فعل و فعال و وجد و ماهيت |
| کز کثافت لطافتش دور است | | ديده را نيز روي آن نور است |
| عشق بيرون بود ز عالم عقل | | گير کز عشق بايدت کم عقل |
| در تجاويف هر دماغي نيست | | ور تو را نور ازين چراغي نيست |
| تا نيابي فراز قلهي وهم | | کي کني سر عاشقان را فهم؟ |
| خيز و سوداي لاابالي کن | | از شواغل دماغ خالي کن |
| خويشتن را ز بند نرهاني؟ | | تا کي آخر به بند برهاني؟ |
| کن رقم ابجد شرايع را | | بستر الواح اين طبايع را |