| بي نشان از شک و يقين ديدم | | عشق بالاي کفر و دين ديدم |
| همه با عقل همنشين ديدم | | کفر و دين و شک و يقين گر هست |
| چون بگويم که کفر و دين ديدم | | چون گذشتم ز عقل صد عالم |
| سد اسکندري من اين ديدم | | هرچه هستند سد راه خودند |
| راه نزديکتر همين ديدم | | فاني محض گرد تا برهي |
| چشم صورت صفات بين ديدم | | چون من اندر صفات افتادم |
| صفتي نيز در کمين ديدم | | هر صفت را که محو ميکردم |
| غرق درياي آتشين ديدم | | جان خود را چو از صفات گذشت |
| ماه و خورشيد خوشهچين ديدم | | خرمن من چو سوخت زان دريا |
| جنت عدن و حور عين ديدم | | گفتي آن بحر بي نهايت را |
| رخش خورشيد زير زين ديدم | | چون گذر کردم از چنان بحري |
| دل در آن حلقه چون نگين ديدم | | حلقهاي يافتم دو عالم را |
| روي آن ماه نازنين ديدم | | آخر الامر زير پردهي غيب |
| پيش او روي بر زمين ديدم | | آسمان را که حلقهي در اوست |
| برقع از زلف عنبرين ديدم | | بر رخ او که عکس اوست دو کون |
| گره و تاب و بند و چين ديدم | | نقش هاي دو کون را زان زلف |
| سايهي يار راستين ديدم | | هستي خويش پيش آن خورشيد |
| دست او اندر آستين ديدم | | دامنش چون به دست بگرفتم |
| نقطهي دولتش قرين ديدم | | هر که او سر اين حديث شناخت |
| برتر از چرخ هفتمين ديدم | | جان عطار را نخستين گام |