پادشاهي بود بس صاحب جمال

پادشاهي بود بس صاحب جمال شاعر : عطار در جهان حسن بي‌مثل و مثال پادشاهي بود بس صاحب جمال در نکويي آيتي ديدار او ملک عالم مصحف اسرار او کو تواند از جمالش بهره يافت مي‌ندانم هيچ کس آن زهره يافت خلق را از حد بشد سوداي او روي عالم پر شد از غوغاي او برقعي گلگون فرو هشتي به روي گاه شب ديزي برون راندي به کوي سر بريدنديش از تن بي‌گناه هرک کردي سوي آن برقع نگاه قطع کردندي زفانش در زمان وانک نام او براندي بر زفان عقل و جان برباد دادي زان...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

پادشاهي بود بس صاحب جمال

شاعر : عطار

در جهان حسن بي‌مثل و مثال		پادشاهي بود بس صاحب جمال
در نکويي آيتي ديدار او		ملک عالم مصحف اسرار او
کو تواند از جمالش بهره يافت		مي‌ندانم هيچ کس آن زهره يافت
خلق را از حد بشد سوداي او		روي عالم پر شد از غوغاي او
برقعي گلگون فرو هشتي به روي		گاه شب ديزي برون راندي به کوي
سر بريدنديش از تن بي‌گناه		هرک کردي سوي آن برقع نگاه
قطع کردندي زفانش در زمان		وانک نام او براندي بر زفان
عقل و جان برباد دادي زان محال		ور کسي انديشه کردي زان وصال
مي‌بمردند اينت عشق و اينت کار		روز بودي کز غم عشقش هزار
جان بدادي و بمردي زار زار		گر کسي ديدي جمالش آشکار
بهتر از صد زندگاني دراز		مردن از عشق رخ آن دل‌نواز
نه کسي را تاب او بودي همي		نه کسي را صبر بودي زو دمي
صبر نه بااو و بي‌او اي عجب		خلق مي‌بودند دايم زين طلب
شاه روي خويش بنمودي عيان		گر کسي را تاب بودي يک زمان
لذتي جز در شنيد او نداشت		ليک چون کس تاب ديد او نداشت
جمله مي‌مردند و دل پر درد او		چون نيامد هيچ خلقي مرد او
کاندر آينه توان کردن نگاه		آينه فرمود حالي پادشاه
هرکس از رويش نشاني يافتي		روي را از آينه مي تافتي
دل بدان کايينه‌ي ديدار اوست		گر تو مي‌داري جمال يار دوست
آينه کن جان جلال او ببين		دل بدست آر و جمال او ببين
قصر روشن ز آفتاب آن جمال		پادشاه تست بر قصر جلال
هوش را در ذره‌ي حاصل ببين		پادشاه خويش را در دل ببين
سايه‌ي سيمرغ زيبا آمدست		هر لباسي کان به صحرا آمدست
سايه را سيمرغ بيني بي‌خيال		گر ترا سيمرغ بنمايد جمال
هرچ ديدي سايه‌ي سيمرغ بود		گر همه چل مرغ و گر سي‌مرغ بود
گر جدايي گويي آن نبود روا		سايه را سيمرغ چون نبود جدا
در گذر از سايه وانگه رازجوي		هر دو چون هستند با هم بازجوي
کي ز سيمرغت رسد سرمايه‌اي		چون تو گم گشتي چنين در سايه‌اي
تو درون سايه بيني آفتاب		گر ترا پيدا شود يک فتح باب
خود همه خورشيد بيني والسلام		سايه در خورشيد گم بيني مدام