ديده‌ي آن عنکبوت بي‌قرار

ديده‌ي آن عنکبوت بي‌قرار شاعر : عطار در خيالي مي‌گذارد روزگار ديده‌ي آن عنکبوت بي‌قرار خانه‌اي سازد به کنجي خويش را پيش گيرد وهم دورانديش را تا مگر در دامش افتد يک مگس بوالعجب دامي بسازد از هوس برمکد از عرق آن سرگشته خون چون مگس افتد به دامش سرنگون قوت خود سازد از و تا ديرگاه بعد از آن خشکش کند بر جايگاه چوب اندر دست، استاده بپاي ناگهي باشد که آن صاحب سراي جمله ناپيدا کند در يک نفس خانه‌ي آن عنکبوت و آن مگس چون مگس در خانه‌ي...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

ديده‌ي آن عنکبوت بي‌قرار

شاعر : عطار

در خيالي مي‌گذارد روزگار		ديده‌ي آن عنکبوت بي‌قرار
خانه‌اي سازد به کنجي خويش را		پيش گيرد وهم دورانديش را
تا مگر در دامش افتد يک مگس		بوالعجب دامي بسازد از هوس
برمکد از عرق آن سرگشته خون		چون مگس افتد به دامش سرنگون
قوت خود سازد از و تا ديرگاه		بعد از آن خشکش کند بر جايگاه
چوب اندر دست، استاده بپاي		ناگهي باشد که آن صاحب سراي
جمله ناپيدا کند در يک نفس		خانه‌ي آن عنکبوت و آن مگس
چون مگس در خانه‌ي آن عنکبوت		هست دنيا، وانک دروي ساخت قوت
گم شود تا چشم بر هم آيدت		گر همه دنيا مسلم آيدت
طفل راه پرده بازي مي‌کني		گر به شاهي سرفرازي مي‌کني
ملک گاوان را دهند اي بي‌خبر		ملک مطلب گر نخوردي مغز خر
مرد او ، کان بانگ بادي بيش نيست		هرک از کوس و علم درويش نيست
باد بانگي کمتر ارزد نيم دانگ		هست بادي در علم، در کوس بانگ
در غرور خواجگي چندين مناز		ابلق بيهودگي چندين متاز
درکشند آخر ز تو هم بي‌درنگ		پوست آخر درکشيدند از پلنگ
گم شدن به يا نگو سار آمدن		چون محال آمد پديدار آمدن
سر بنه تا کي ز بازي کردنت		نيست ممکن سرفرازي کردنت
يا ز سربازي بنه در سرمکن		يا بنه اين سروري ديگر مکن
واي جانت، وابلاي جان تو		اي سر اي و باغ تو زندان تو
چند پيمايي جهان اي ناصبور		در گذر زين خاکدان پر غرور
پس قدم در ره نه و درگه ببين		چشم همت برگشاي و ره ببين
خود نگنجي تو ز عزت در جهان		چون رسانيدي بدان درگاه جان